Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2006 r., V CZ 89/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2006 r., V CZ 89/06

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 89/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 listopada 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

5 SSN Marek Sychowicz

6 w sprawie z powództwa M.K.

7 przeciwko L.D.

8 o zapłatę,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 listopada 2006 r.,

10 zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 7 sierpnia 2006 r., sygn. akt [...],

11 oddala zażalenie.

12 2

Uzasadnienie

13 Sąd Apelacyjny odrzucił apelację powoda działającego przez adwokata, wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 19 czerwca 2006 r., jako niewłaściwie opłaconą (art. 1302

14 § 3 k.p.c.), ponieważ końcówka uiszczonej opłaty

15 apelacyjnej nie została zaokrąglona w górę do pełnego złotego (art. 21 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnym (Dz.U. Nr 167, poz. 1398).

16 W zażaleniu powód wniósł o uchylenie tego postanowienia przedstawiając następujące zarzuty:

17 a) apelacja została właściwie opłacona, gdyż art. 21 ustawy o kosztach ma charakter techniczny;

18 b) opłatę uiścił powód, a nie reprezentujący go adwokat;

19 c) przewodniczący sądu powinien wezwać powoda do uzupełnienia brakującej końcówki opłaty, ponieważ obowiązek dopłaty powstał w wyniku sprawdzania przez sąd wartości przedmiotu zaskarżenia.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Nie ma wątpliwości, że do apelacji powoda złożonej od wyroku z dnia 19 czerwca 2006 r. mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz.1398 ze zm., dalej: uksc). Rozstrzyga o tym intertemporalny przepis art. 149 ust. 1 uksc (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2006 r., III CZP 86/06, niepubl.).

22 Powoda w rozpoznawanej sprawie reprezentował adwokat i on to złożył w imieniu mocodawcy apelację, zatem pełnomocnika obciążał obowiązek uiszczenia właściwej opłaty, bez osobnego wezwania (art. 1302 § 3 k.p.c.).

23 Pełnomocnik miał obowiązek doprowadzić do prawidłowego opłacenia apelacji, nie ma więc znaczenia „techniczny” sposób tej realizacji.

24 3

25 Bezzasadne jest też twierdzenie skarżącego, że obowiązek dopłaty powstał w następstwie sprawdzenia przez sąd wartości przedmiotu zaskarżenia (por. art. 1302

26 § 5 k.p.c.), podana bowiem wartość zaskarżenia (119.702, zł) nie była korygowana. Przewodniczący sądu nie miał więc obowiązku wezwania powoda do uzupełnienia opłaty.

27 Ustawowy obowiązek przewidziany w art. 21 uksc nie ma znaczenia „technicznego”, lecz określa sposób obliczenia opłaty sądowej oraz jej prawidłowy wymiar. Nie jest zasadne twierdzenie, iż uiszczenie opłaty stosunkowej w wysokości 5% wartości przedmiotu sporu lub zaskarżenia zawsze jest spełnieniem obowiązku ustawowego. Nie uwzględnia ono bowiem istnienia trzech norm korygujących tak obliczoną opłatę, zamieszczonych w art. 13 i 21 u.k.s.c. Zgodną z prawem jest zatem tylko taka opłata, która została obliczona z uwzględnieniem wszystkich przepisów ustawy.

28 Powyższy pogląd znalazł potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2006 r., III CZP 83/06 (nie publ.), w której stwierdzono, że apelacja wniesiona przez adwokata, bez spełnienia obowiązku zaokrąglenia w górę końcówki uiszczonej opłaty stosunkowej do pełnego złotego, podlega odrzuceniu.

29 Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c. w związku z art.

30 3941

31 § 3 k.p.c.).