Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2007 r., V CZ 8/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2007 r., V CZ 8/07

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 8/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 9 marca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Antoni Górski (przewodniczący)

5 SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)

6 SSN Dariusz Zawistowski

7 w sprawie ze skargi A.P. i B.P.

8 przy uczestnictwie J. S.A.

9 o stwierdzenie nieważności z prawem prawomocnego orzeczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 marca 2007 r.,

10 zażalenia skarżącego A.P. na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt [...],

11 odrzuca zażalenie.

12 2

Uzasadnienie

13 Postanowieniem z dnia 16 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga ta, wniesiona przez A.P. i B.P., obarczona była brakami formalnymi, do usunięcia których skarżący zostali wezwani. Wobec nieusunięcia braków w wyznaczonym terminie skarga została odrzucona. Jako podstawę prawną Sąd wskazał art. 4246 §

14 3 k.p.c.

15 Zażalenie na to postanowienie wniósł osobiście A.P. kierując ją do Sądu Apelacyjnego. Sąd Apelacyjny przekazał sprawę Sądowi Najwyższemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

16 W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy to także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji (art. 871

17 § 1 k.p.c.). Do czynności, które podlegają

18 wskazanemu przepisowi należy zażalenie na postanowienie sądu odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Z uwagi na to, że skarżący naruszył przepis wprowadzający tzw. przymus adwokackoradcowski, jego zażalenie podlegało odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).