Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2007 r., V CZ 79/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2007 r., V CZ 79/07

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 79/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 4 października 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

5 SSN Krzysztof Pietrzykowski

6 SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa ZDZ

8 przeciwko I.P.

9 o zaniechanie czynu nieuczciwej konkurencji i zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

10 w Izbie Cywilnej w dniu 4 października 2007 r.,

11 zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2007 r., sygn. akt [...],

12 oddala zażalenie.

13 2

Uzasadnienie

14 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił apelację powodowego ZDZ od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z 17 stycznia 2007 r.

15 W uzasadnieniu wskazał, że powód reprezentowany przez radcę prawnego zaskarżył wyrok oddalający powództwo o zobowiązanie pozwanego do zaniechania dalszego używania nazwy firmy oraz prowadzenia reklamy i korespondencji z użyciem tej nazwy, nakazanie opublikowania orzeczenia w gazecie, zasądzenia kwoty 30 000 zł na rzecz określonego podmiotu. Wnosząc apelację określił wartość przedmiotu zaskarżenia kwotą 30.000 zł i uiścił opłatę w wysokości 600 zł. W ocenie Sądu należna opłata wynosiła 2100 zł i składała się z opłaty stałej 600 zł oraz opłaty stosunkowej w wysokości 1500 zł.

16 W zażaleniu powód wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

17 W uzasadnieniu wyraża zapatrywanie, że pozew został wniesiony w sprawie niemajątkowej i rozpoznany jako sprawa niemajątkowa przez Sąd Okręgowy w Ś., a wnosząc apelację powód uiścił opłatę stałą w kwocie 600 zł zgodnie z art. 26 pkt 6 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Podnosi, że przedmiotem sprawy jest używanie nazwy firmy a więc prawa niemajątkowego, dlatego od pozwu uiścił wpis stały i tak Sąd Okręgowy rozpoznał sprawę. Podnosi zarzut naruszenia art. 26 kpc i art. 12 uksc niemajątkowego charakteru sprawy nie zmienia żądanie nawiązki na cel społeczny. Kwotę 30 000 zł wskazał jako wartość przedmiotu sprawy a nie przedmiotu sporu i żądanie swoje opierał na art. 8 konwencji związkowej paryskiej z dnia 20 marca 1988 r. o ochronie własności przemysłowej - tekst sztokholmski (Dz.U. 1975 r. nr 9 poz. 51).

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wymieniające na początku zgłoszone roszczenia a następnie stwierdzające, że w rozpoznawanej sprawie należało uiścić opłatę stałą i stosunkową pozwala uznać, że według poglądu prawnego Sadu Apelacyjnego rodzaj (treść) roszczenia stanowi kryterium 3

20 majątkowego lub niemajątkowego rodzaju sprawy decydującego stosownie do art. 12 i 13 u.k.s.c. 2005 o opłacie stałej albo stosunkowej. Wyjątek przewidziany w art. 12. zdanie pierwsze przewidujący opłatę stałą w niektórych sprawach majątkowych nie jest istotny w rozpoznawanej sprawie. Tymczasem kryterium to jest zawodne w świetle wykładni językowej przepisów ustawy, uwzględniającej budowę całego aktu normatywnego. Ustawodawca wyraźnie rozróżnia bowiem zgłoszone roszczenie (art. 4 ust. 1) i rodzaj praw (art. 26 ust. 1) jako przedmiot ochrony i nie ma podstaw do traktowania tych określeń synonimicznie. W wypadkach, gdy szczegółowość regulacji wymagana ze względu na charakter ustawy nakładającej obowiązek ponoszenia ciężaru (daniny) publicznego uzasadnia określenie rodzaju roszczenia, ustawa czyni to wyraźnie (art. 26 ust. 2, art. 68 i 69, art. 96 ust. 1 pkt 1, art. 97, art. 101 ust. 2) natomiast w innych przepisach wprowadza jako kryterium rodzaj chronionego prawa albo rodzaj sprawy jako całości (o rozwód, o separację) mimo występowania w niej praw oraz roszczeń majątkowych i niemajątkowych. Dobitnym przykładem uzależnienia rodzaju opłaty od rodzaju chronionego prawa (niemajątkowego) jest art. 26 pkt 6, który podlega rozważeniu w rozpoznawanej sprawie i został wskazany w zażaleniu. Opłata stała w kwocie 600 zł została w nim wyraźnie przewidziana dla spraw, w których przedmiotem ochrony są prawa niemajątkowe. Przepis ten, poza wyjątkiem określonym w ust. 2 realizowanym zresztą w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji, opiera się na przedmiocie ochrony jako kryterium oceny. Zróżnicowane z natury dobra osobiste i prawa niemajątkowe zostały w art. 26 wyróżnione przez określenie wpisu stałego w niewygórowanej kwocie i prostym systemie pobierania. Z regulacji tej wynika wyraźna wola ułatwienia ochrony praw podmiotowych niemajątkowych. Wymaga zatem rozstrzygnięcia, czy skarżący prawidłowo kwalifikuje swoją sprawę jako niemajątkową. W świetle twierdzeń i określeń zawartych w pozwie nie można zgodzić się z oceną powoda, który wykazał, że prowadzi działalność usługową w zakresie kształcenia i doskonalenia kwalifikacji zawodowych. Uzyskana renoma w tej branży pozwala mu pozyskiwać klientów na lokalnym rynku oraz fundusze. Działalność pozwanego zmierza do opanowania części rynku i w ocenie powoda stanowi czyn nieuczciwej konkurencji.

21 Twierdzenia powoda nie pozostawiają wątpliwości, że dąży do obrony swego 4

22 statusu jako przedsiębiorcy godnego zaufania, czyli sfery oddziałującej bezpośrednio na wyniki ekonomiczne. Tym samym chroni swoje prawa majątkowe i bez względu na sformułowane roszczenia, winien uiścić stosunkową opłatę od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 13). Wskazanie w apelacji wartości przedmiotu sprawy zamiast wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 1261 § 1 k.p.c.)

23 nie zmienia konsekwencji wynikających z art. 1302

24 § 3 k.p.c. odnośnie do środków

25 zaskarżenia wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika.

26 Przytoczone okoliczności prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie mimo uzasadnienia nadmiernie skróconego w części dotyczącej podstawy prawnej, odpowiada prawu, dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941

27 § 2 i 3 k.p.c. w związku z art. 39814

28 oddalił zażalenie.