Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2008 r., V CZ 28/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2008 r., V CZ 28/08

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 28/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 maja 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

5 SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

6 SSN Antoni Górski

7 w sprawie ze skargi G. J., K. H., J. G., S. J. i W. W.

8 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I ACa (…) w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w W.

9 przeciwko G. J., K. H., J. G., S. J. i W. W.

10 o wydanie

11 i z powództwa wzajemnego G. J., K. H., J. G., S. J. i W. W.

12 przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W.

13 o ustalenie i zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2008 r., zażalenia pozwanych (powodów wzajemnych)

14 na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie.

Uzasadnienie

15 Postanowieniem z dnia 28 lutego 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I ACa (…). W ocenie tego Sądu, nie było podstaw do złożenia skargi, przewidzianych w art. 403 § 2 k.p.c., w postaci późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które 2

16 mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

17 W zażaleniu na postanowienie z dnia 28 lutego 2008 r. pozwani (powodowie wzajemni) podnosili zarzut naruszenia art. 403 § 2 k.p.c., art. 410 § 1 k.p.c. oraz eksponowali błąd w ocenie materiału dowodowego, polegający na uznaniu, że zeznanie świadka Z. Z. nie odnoszą się do przedłużenia trwania umowy dzierżawy. Sformułowali wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie złożonej skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 W toku postępowania zakończonego o prawomocnym wyrokiem z dnia 9 lutego 2006 r. strona powodowa (Agencja Nieruchomości Rolnych) domagała się, aby wspólnicy spółki cywilnej „A.(...)” wydali jej opisaną w pozwie nieruchomość w związku z wygaśnięciem umowy dzierżawy tej nieruchomości. Pozwani wystąpili z powództwem wzajemnym o ustalenie, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy dzierżawy w sposób dorozumiany oraz o zobowiązanie strony powodowej do złożenia oświadczenia woli zawierającego zobowiązanie się do sprzedaży wydzierżawionej nieruchomości na rzecz pozwanych.

19 Z treści uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2006 r. wynika to, że dzierżawa nieruchomości wygasła po upływie wskazanego w umowie terminu i nie doszło do dorozumianego przedłużenia czasu trwania tej umowy. Pozwani (powodowie wzajemni) nie wykazali żadnej materialno-prawnej podstawy obowiązku Agencji do złożenia oświadczenia woli w przedmiocie sprzedaży spornej nieruchomości. Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, zeznania świadka Z. Z. (złożone w innym postępowaniu) nie stanowią środka dowodowego, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2006 r., jeżeli weźmie się pod uwagę zasadniczy przedmiot tej sprawy, tj. kwestię dorozumianej kontynuacji umowy dzierżawy i wykazania zdarzenia prawnego, uzasadniającego przyjęcie po stronie Agencji obowiązku sprzedaży nieruchomości na rzecz byłych dzierżawców. Ponadto zeznania wspomnianego świadka nie mogą być traktowane jako późniejsze wykrycie środka dowodowego, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403 § 2 k.p.c.) i to niezależnie od tego, kto złożył wniosek o przesłuchanie wspomnianego świadka i dlaczego ostatecznie do takiego przesłuchania nie doszło. Świadek ten był już bowiem znany stronie pozwanej (powodom wzajemnym) w toku postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem.

20 3

21 Z przedstawionych względów należało oddalić zażalenie skarżących jako nieuzasadnione (art. 3941

22 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814

23 k.p.c.).