Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2009 r., V CZ 21/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2009 r., V CZ 21/09

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 21/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 21 maja 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jan Górowski

5 SSN Dariusz Zawistowski

6 w sprawie ze skargi T.G.

7 o wznowienie postępowania

8 w sprawie z powództwa T.G.

9 przeciwko W.F.

10 o zapłatę,

11 zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt [...], po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2009 r.,

12 zażalenia T. G. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt [...],

13 1.) oddala zażalenie;

14 2.) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego adw.

15 A.H., [...], kwotę 1800, zł (jeden tysiąc osiemset) z 22% podatku od towarów i usług (VAT) tytułem nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

16 2

17 Postanowieniem z dnia 5 marca 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powoda T.G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 18 października 2006 r. (art. 410 § 1 k.p.c.). Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, ponieważ powód powołał się na nową okoliczność w postaci decyzji Wójta Gminy W. nr [...] z dnia 5 stycznia 2009 r., powstałą po prawomocnym rozpoznaniu sprawy.

18 Rozpoznając zażalenie powoda, Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W kolejnej skardze o wznowienie postępowania powód powołał się na wykrycie nowego dowodu powstałego w 2009 r., po prawomocnym zakończeniu sprawy (w dniu 16 października 2006 r.). Wynika z tego, ze skarżącemu nie przysługuje ustawowa podstawa wznowienia określona w art. 403 § 2 k.p.c., ponieważ ta przesłanka restytucyjna aktualizuje się tylko wówczas, gdy nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, istotne dla rozstrzygnięcia sporu, istniały przed prawomocnym zakończeniem sprawy, a strona z przyczyn obiektywnych nie mogła z nich skorzystać (por. m.in. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III CZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208). Zasadnie więc Sąd Apelacyjny odrzucił skargę na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Orzeczono zatem jak w sentencji (art. 39814

19 k.p.c. w związku z art. 3941

20 § 3

21 k.p.c.).