Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2012 r., V CZ 160/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2012 r., V CZ 160/11

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 160/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 28 marca 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Dariusz Dończyk

5 SSN Maria Szulc

6 w sprawie z powództwa Marty D.

7 przeciwko Marcinowi T. i in. ,

8 o zapłatę,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2012 r.,

10 zażalenia powódki na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 lipca 2011 r.,

11 odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

12 2

13 Wyrokiem z dnia 28 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy zmienił kwestionowany przez pozwanych wyrok Sądu Rejonowego z dnia 11 marca 2011 r. i oddalił powództwo, nakazując m.in. pobrać od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego kwotę 2491 zł tytułem kosztów sądowych.

14 Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że kwota ta została wyłożona przez Skarb Państwa na wynagrodzenia biegłych i podlega ściągnięciu od strony przegrywającej sprawę (tu: powódki) na podstawie art. 83 ust. 2 u.k.s.c. Powódka w zażaleniu zakwestionowała orzeczenia o kosztach sądowych, wnosząc o jego uchylenie na podstawie art. 3941

15 § 1 pkt 2 k.p.c. Twierdziła

16 bowiem, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego uiściła zaliczkę na wynagrodzenia biegłych w wysokości 2000 zł i ta okoliczność nie została uwzględniona przy orzekaniu o kosztach sądowych.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Powódka w zażaleniu powołała się na art. 3941

19 § 1 pkt 2 k.p.c.

20 dotyczący kosztów procesu. Kwestionowane orzeczenie Sądu Okręgowego dotyczy natomiast kosztów sądowych, będących należnością publicznoprawną uregulowaną w odrębnej ustawie. Z tej przyczyny art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. nie może

21 być podstawą prawną zażalenia strony na orzeczenie sądu drugiej instancji w przedmiocie kosztów sądowych (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2007 r., II CZ 61/07, BSN 2008, nr 4, poz. 12). Zażalenie powódki jest więc niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (art. 373 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. i art. 3941

22 § 3 k.p.c.).

23 Należy dodatkowo wskazać, że powódka nie powinna się obawiać sytuacji, w której poniosłaby koszty sądowe w wysokości nienależnej. Sąd zwraca bowiem stronie z urzędu wszelkie należności pobrane nienależnie w całości lub w części (art. 84 u.k.s.c.).

24 jw