Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., V CZ 148/05

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., V CZ 148/05

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 148/05

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 stycznia 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

6 SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

7 w sprawie z wniosku A.S.

8 przy uczestnictwie O. G. i A. P.

9 o podział majątku dorobkowego i dział spadku,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2006 r.,

12 zażalenia uczestnika postępowania A. P.

13 na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

14 z dnia 22 września 2005 r.,

15 oddala zażalenie.

16 2

Uzasadnienie

17 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną uczestnika postępowania A. P. od postanowienia z dnia 1 czerwca 2005 r., mocą którego oddalona została apelacja powoda od postanowienia Sądu Rejonowego orzekającego o podziale majątku dorobkowego i dziale spadków. Sąd Okręgowy uznał, że skarga była niedopuszczalna ponieważ – wbrew oznaczeniu na kwotę 174 200,- złotych – wartością przedmiotu zaskarżenia była kwota 139 069,20 złotych, co w świetle art. 5191

18 § 2 k.p.c. wykluczało dopuszczalność

19 skargi.

20 W zażaleniu uczestnik zarzucił, że bez prawnej ku temu podstawy i dowolnie Sąd Okręgowy na rozprawie apelacyjnej ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji na kwotę 139 069,20 złotych podczas gdy wskazana w tym zakresie wartość wynosiła 174 200,- zł a składały się na nią poszczególne wartości składników podlegających rozliczeniu, które uczestnik w apelacji zaskarżył i w zakresie których w pierwszej instancji sprawę przegrał.

21 Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezpodstawne. Wbrew zarzutom uczestnika postępowania, w apelacji nie została wymieniona żadna z kwot wskazanych następnie w skardze kasacyjnej i zażaleniu, jako dotycząca składnika dzielonego majątku, w zakresie którego uczestnik nie zgadzał się z postanowieniem Sądu Rejonowego a którego wartość – ustalona przez Sąd pierwszej instancji, lub wskazywana przez skarżącego – mogłaby zostać uznana za wyznaczającą wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji i skardze kasacyjnej. W apelacji jako wartość przedmiotu zaskarżenia wymieniona została kwota 174 200,- złotych stanowiąca ustaloną przez Sąd Rejonowy wartość majątku dorobkowego (vide: k – 781) I. P. i A. P. Ta wielkość z oczywistych względów nie była tożsama z wartością składników, odnośnie do których uczestnik wniósł apelację; mogłaby to być zbieżność przypadkowa co do wysokości ale uczestnik powinien był w apelacji wskazać jakie zaskarżone przez niego składniki i o jakiej wartości nie zostały w zaskarżonym postanowieniu rozliczone prawidłowo; ich suma lub różnica stanowiłaby wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji. Apelacja 3

22 uczestnika nie zawiera w tym zakresie żadnego wskazania ani nawiązania, treść zaś zarzutów jest na tyle nieprecyzyjna, że – jak się wydaje – Sąd Okręgowy miał trudności z odczytaniem zakresu zaskarżenia i w tym celu zawarł w protokole rozprawy apelacyjnej stwierdzenie, że zaskarżona została wartość 139 069,20 zł. Stwierdzenia tego pełnomocnik uczestnika postępowania nie zakwestionował ani w inny sposób mu nie oponował. Odpowiada ono, zresztą, wyliczeniu zawartemu następnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, którego treść z kolei odpowiada rzeczywistej treści apelacji.

23 Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że wartością przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej była kwota 139 069,20 zł co w świetle art. 5191

24 § 2 k.p.c. czyniło skargę

25 niedopuszczalną.

26 Zażalenie oddalono na podstawie art. 39814

27 w zw. z art. 3941

28 § 3 k.p.c.

29 jc