Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2008 r., V CZ 144/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2008 r., V CZ 144/07

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 144/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 lutego 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

5 SSN Katarzyna Tyczka-Rote

6 SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

7 w sprawie ze skargi H. R.

8 przeciwko G.(…) Sp. z o.o. w K.

9 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lutego 2008 r., zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Rejonowego w K.

10 z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt VI WSC (…), odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

11 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 października 2007 r. Sąd Rejonowy w K. odrzucił skargę skarżącej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 7 marca 2003 r. wydanego przez ten Sąd.

12 Od tego postanowienia skarżąca wniosła zażalenie osobiście. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 Z treści art. 871

14 § 1 zdanie drugie k.p.c. wynika, że obowiązkowe zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych w postępowaniu przed Sądem Najwyższym dotyczy także sporządzenia i wniesienia środka odwoławczego, który ma być rozpoznany przez Sąd Najwyższy. Zasada ta nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu. Także więc w postępowaniu 2

15 zażaleniowym zachodzi konieczność wykazania się przez skarżącą zdolnością postulacyjną.

16 Wniesienie zażalenia osobiście przez stronę jest dotknięte nieusuwalnym brakiem i czyni to zażalenie niedopuszczalnym.

17 Mając powyższe na względzie, zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 39821

18 w zw. z art. 3941

19 § 3 i 373 k.p.c.