Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r., V CZ 122/05

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r., V CZ 122/05

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 122/05

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 października 2005 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

5 SSN Zbigniew Strus

6 SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa B. K.

8 przeciwko J. K.

9 o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2005 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II Ca (…),

10 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

11 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Ś. odrzucił skargę kasacyjną powódki od wyroku z dnia 5 maja 2005 r., jako niespełniającą wymagania określonego w art. 3984

12 § 1 pkt 3 k.p.c. W zażaleniu powódka zarzuciła, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zostało przytoczone w petitum skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne.

13 Wbrew stanowisku skarżącej, w petitum skargi kasacyjnej przytoczyła ona podstawy kasacyjne (art. 3984

14 § 1 pkt 2 k.p.c.) a nie uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984

15 § 1 pkt 3 k.p.c.). Spełnienie tego ostatniego

16 wymogu wymagało wskazania, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne lub istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliowsći względnie wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, lub zachodzi nieważność 2

17 postępowania lub skarga jest oczywiście uzasadniona. Jedynie bowiem tego rodzaju okoliczności usprawiedliwiają zajęcie się sprawą przez najwyższą instancję sądową - art. 3989

18 § 1 k.p.c. W tym zakresie zachowuje aktualność stosunkowo bogate dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego publikowane w zbiorze urzędowym i powoływane w komentarzach do k.p.c. na tle art. 3933

19 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 § 1 pkt

20 1 i 2 oraz § 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), zgodnie z którym samo przedstawienie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia nie wyczerpuje wymogu wskazania i umotywowania przyczyn mających przekonywać do przyjęcia skargi do rozpoznania. Związane to jest z funkcją skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego służącego przede wszystkim interesowi publicznemu, wyrażającemu się w rozstrzyganiu kwestii prawnych o znaczeniu wykraczającym poza indywidualny interes strony skarżącej, dbałości o jednolite stosowanie prawa i eliminowaniu orzeczeń oczywiście wadliwych lub wydanych w warunkach nieważności postępowania. Taka intencja przyświecała unormowaniu w art. 3933

21 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. w dawnym brzmieniu oraz legła u podstaw art. 3984

22 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. w obecnym brzmieniu, a wskazuje na nią już samo redakcyjne ujęcie oddzielnie wymogu dotyczącego podstaw kasacyjnych i wymogu przedstawienia i uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarga kasacyjna powódki nie zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania co Sąd Okręgowy ocenił trafnie.

23 Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu - art. 39814 w zw. z art. 3941

24 § 3

25 k.p.c.