Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2007 r., V CSK 494/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2007 r., V CSK 494/06

Tekst

1 Sygn. akt V CSK 494/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 23 lutego 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Zbigniew Kwaśniewski

5 w sprawie z powództwa Banku […] S.A. w L.

6 przeciwko Towarzystwu Finansowo-Leasingowemu Sp. z o.o.

7 w R.

8 o ustalenie prawa do wierzytelności,

9 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

10 od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

11 z dnia 27 kwietnia 2006 r.,

12 odrzuca skargę kasacyjną.

13 2

Uzasadnienie

14 Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 27 kwietnia 2006 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c.

15 W paragrafie pierwszym art. 3984

16 k.p.c. ustawodawca skatalogował

17 odrębnie w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego, podkreślające zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu pierwszym § 2 art. 3984

18 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi, które stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. – 128 k.p.c. z rygorem przewidzianym w art. 130 k.p.c.).

19 Już wcześniej przyjęto w orzecznictwie, że brak któregokolwiek z kreatywnych elementów kasacji, a określonych w którymkolwiek z punktów nieobowiązującego już art. 3933

20 § 1 k.p.c. nie podlega naprawieniu w trybie art.

21 130 § 1 k.p.c., a kasacja dotknięta takim nieusuwalnym brakiem podlegała odrzuceniu a limine (postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001, z 3, poz. 51; postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r. V CKN 1780/00, OSNC 2001, z. 3, poz. 52).

22 Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia, a wynikający z art. 3984 § 1

23 pkt 3 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu”, polegającego m.in. na możliwości Sądu Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989

24 § 2 k.p.c.). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984

25 § 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia.

26 Odrębne wyartykułowanie przez ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że nie są one tożsame. W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984 § 1

27 pkt 3 k.p.c. nie można uznać odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia 3

28 podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem wyraźnego, odrębnego a zarazem poprawnego zaprezentowania którejkolwiek z okoliczności spośród wymienionych w art. 3989

29 § 1 k.p.c. i uzasadniających

30 przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, z. 10, poz. 156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001, z. 10, poz. 157). W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje aktualność utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 3984

31 § 1 k.p.c. mają samodzielny

32 byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2005 r. V CSK 5/05, niepubl. Postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ 61/05 niepubl.).

33 Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 3984 § 1 pkt 3

34 k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej jednej z okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art. 3989

35 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające występowanie ściśle określonej w ustawie przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna być zatem uzasadniona przez skarżącego przy pomocy argumentów jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek z przesłanek precyzyjnie określonych w art. 3989

36 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN

37 z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05). Spełnienie tego wymogu nie jest tożsame z werbalnym powołaniem się na przesłanki wymienione w art. 3989 § 1

38 k.p.c. Ponieważ skarga kasacyjna pozwanej pozbawiona jest właściwie rozumianego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przeto podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn. akt II CSK 7/05).

39 Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art. 3984

40 § 1 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie w przedmiocie przyjęcia kasacji do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych 4

41 w art. 3989

42 § 1 k.p.c., gdyż tylko one mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu” i decydują o jego wyniku.

43 Skoro więc skarga kasacyjna pozwanej pozbawiona jest wymaganego wniosku i jego uzasadnienia, a więc tego niezbędnego elementu konstrukcyjnego, współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art.

44 3986

45 § 2 k.p.c. i art. 3984

46 § 1 pkt 3 k.p.c.

47 jc