Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2007 r., V CSK 169/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2007 r., V CSK 169/07

Tekst

1 Sygn. akt V CSK 169/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 lipca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Zbigniew Kwaśniewski

5 w sprawie z powództwa PO

6 przeciwko PK

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lipca 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

9 od wyroku Sądu Apelacyjnego

10 z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt [...],

11 odrzuca skargę kasacyjną.

12 2

Uzasadnienie

13 Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 24 maja 2006 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984

14 § 1 i § 2 k.p.c.

15 W paragrafie pierwszym art. 3984

16 k.p.c. ustawodawca skatalogował

17 odrębnie w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego, podkreślające zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu pierwszym § 2 art. 3984

18 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi, które stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. – 128 k.p.c.) z rygorem przewidzianym w art. 130 k.p.c.

19 Już wcześniej przyjęto w orzecznictwie, że brak któregokolwiek z kreatywnych elementów kasacji, a określonych w którymkolwiek z punktów nieobowiązującego już art. 3933

20 § 1 k.p.c. nie podlega naprawieniu w trybie art. 130 § 1 k.p.c., a kasacja dotknięta takim nie usuwalnym brakiem podlegała odrzuceniu a limine (postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001, z 3, poz. 51; postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r. V CKN 1780/00, OSNC 2001, z. 3, poz. 52).

21 Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia, a wynikający z art. 3984

22 § 1 pkt 3 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu”, polegającego m.in. na możliwości Sądu Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989

23 § 2 k.p.c.). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984

24 § 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego

25 przedstawienia oraz uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984

26 § 1 pkt 3 k.p.c.). Odrębne wyartykułowanie przez

27 ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że nie są one tożsame. 3

28 W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984

29 § 1 pkt 3 k.p.c. nie można uznać

30 jedynie odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem wyraźnego, odrębnego i ścisłego przytoczenia co najmniej jednej z spośród okoliczności wymienionych w art. 3989

31 § 1 k.p.c., wraz z jej stosownym uzasadnieniem przy pomocy argumentów jurydycznych (por. postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, z. 10, poz. 156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001, z. 10, poz. 157). W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje aktualność utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 3984

32 § 1 k.p.c. mają samodzielny byt i nie mogą być

33 traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2005 r. V CSK 5/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ 61/05 niepubl.; postanowienie z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 18/05, niepubl.).

34 Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 3984 § 1 pkt 3

35 k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej jednej z okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art. 3989

36 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające występowanie ściśle określonej w ustawie przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna być zatem uzasadniona przez skarżącego przy pomocy argumentów jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek z przesłanek precyzyjnie określonych w art. 3989

37 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN

38 z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05). Spełnienie tego wymogu nie jest tożsame z werbalnym powołaniem się na przesłankę wymienioną w art. 3989 § 1

39 pkt 4 k.p.c. Ponieważ skarga kasacyjna pozwanego pozbawiona jest właściwie rozumianego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przeto podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn. akt II CSK 7/05).

40 Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art. 3984

41 § 1 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie w przedmiocie przyjęcia kasacji do rozpoznania zapada tylko po uprzednim 4

42 dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych w art. 3989

43 § 1 k.p.c., gdyż tylko one i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu” i decydują o jego wyniku.

44 Skoro więc skarga kasacyjna pozwanego pozbawiona jest wymaganego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a więc tego niezbędnego elementu konstrukcyjnego współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986

45 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986

46 § 2 k.p.c. i art. 3984

47 § 1 pkt 3 k.p.c.

48 O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzekano, gdyż wprawdzie powód wniósł o ich zasądzenie, to jednak domagał się odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ewentualnie oddalenia tej skargi, a nie jej odrzucenia ze względów formalnych.

49 Tymczasem, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, w razie odrzucenia skargi kasacyjnej nie należy przyznawać kosztów postępowania kasacyjnego stronie, która w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie podniosła zarzutu, że skarga ta powinna być odrzucona (orzeczenie SN z dnia 15 listopada 1934 r., C.II.1677/34, Zb. Urz. 1935, poz. 204; postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01, niepubl.).