Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2016 r., V CNP 65/15

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2016 r., V CNP 65/15

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 65/15

POSTANOWIENIE

2 Dnia 24 lutego 2016 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Zbigniew Kwaśniewski

5 w sprawie ze skargi J. K.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

7 wyroku Sądu Okręgowego w K.

8 z dnia 12 maja 2014 r., w sprawie ze skargi J. K.

9 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K.

10 z dnia 6 czerwca 2013 r., w sprawie z powództwa J. K.

11 przeciwko B. G.

12 o ustalenie,

13 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lutego 2016 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie

14 2

15 Wniesiona przez powoda skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 maja 2014 r. pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c.

16 Skarżący w pkt VIII na s. 26-27 skargi nie uprawdopodobnił wyrządzenia mu szkody spowodowanej wydaniem orzeczenia, którego skarga dotyczy. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać stwierdzenia, że wyrządzona szkoda polega na egzekwowaniu przez pozwanego należności w postępowaniu egzekucyjnym. Wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przewidziany w art. 4245

17 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wskazania jej rodzaju i rozmiaru oraz czasu powstania, a także przedstawienia dowodów uwiarygodniających to oświadczenie. Samo twierdzenie o zaistnieniu szkody nie jest wystarczające do uznania spełnienia wymagania określonego w tym przepisie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 26 stycznia 2006 r., V CNP 98/05; z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 141; z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 42/05; z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05).

18 Ponadto nie została spełniona przesłanka wynikającą z art. 4245 § 1 pkt 5

19 k.p.c., ponieważ skarżący ograniczył się, tylko do stwierdzenia (s. 4 i s. 27), że wyrok Sądu drugiej instancji podlega zaskarżeniu tylko skargą kasacyjną. Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245

20 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia

21 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej i jurydycznej argumentacji, dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych niż skarga kasacyjna środków prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).

22 W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248

23 § 1 k.p.c.

24 3

25 kc