Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2007 r., V CNP 55/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2007 r., V CNP 55/07

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 55/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 10 maja 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz

5 w sprawie ze skargi H.B.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W.

7 z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt [...]

8 w sprawie z powództwa H.B.

9 przeciwko L.B.

10 o alimenty,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2007 r., odrzuca skargę.

12 2

Uzasadnienie

13 Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r. Sąd Rejonowy w W. Sąd Rodzinny oddalił powództwo H.B. o alimenty.

14 Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyżej wyroku Sądu Rejonowego oraz wniosek o wznowienie postępowania sądowego.

15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

16 Zgodnie z art. 871

17 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw.

18 brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine. Wniesiona skarga sporządzona i wniesiona została osobiście przez powódkę, a zatem bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.

19 Ponadto skarga nie spełnia wszystkich wymagań określonych w art. 4245 § 1

20 k.p.c.

21 Odnosząc się natomiast do wniosku powódki „o wznowienie postępowania sądowego w zakresie przeliczenia alimentów zasądzonych prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 23 maja 1983 r." należy stwierdzić, że wznowienia postępowania można żądać w wypadkach przewidzianych w art. 399 i następnych k.p.c., a Sąd Najwyższy nie jest właściwy do rozpoznania tej skargi. Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. Zawiera bowiem nieusuwalne braki. W konsekwencji należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).