Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2007 r., V CNP 49/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2007 r., V CNP 49/07

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 49/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 10 maja 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz

5 w sprawie ze skargi Z.K.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w C.

7 z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt [...]

8 w sprawie z wniosku Z.K.

9 przy uczestnictwie W.I.

10 o rozgraniczenie,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2007 r. odrzuca skargę.

12 2

Uzasadnienie

13 Prawomocnym postanowieniem z dnia 16 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w C. oddalił apelację wnioskodawcy Z.K. w sprawie o rozgraniczenie. Wnioskodawca Z.K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyżej postanowienia Sądu Okręgowego.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

15 Zgodnie z art. 871

16 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw.

17 brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine. Wniesiona skarga sporządzona i wniesiona została osobiście przez wnioskodawcę, a zatem bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.

18 Ponadto skarga nie spełnia wszystkich wymagań określonych w art. 4245 § 1

19 k.p.c.

20 Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. Zawiera bowiem nieusuwalne braki. W konsekwencji należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).