Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2007 r., V CNP 176/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2007 r., V CNP 176/06

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 176/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 13 lutego 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz

5 w sprawie ze skargi G. G.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

7 wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w C.

8 z dnia 29 stycznia 2003 r., w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Energetycznego

9 Systemy Ciepłownicze S.A. w C.

10 przeciwko A. L. i in. ,

11 o zapłatę,

12 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lutego 2007 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie

13 Wyrokiem zaocznym z dnia 29 stycznia 2003 r. Sąd Rejonowy w C. zasądził między innymi od G. i E. małżonków G. solidarnie kwotę 59,97 zł i orzekł o kosztach postępowania.

14 Wyrok został zakwestionowany przez skarżącego G. G. skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

15 2

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń, które stały się prawomocne od 1 września 2004 r. (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego mająca moc zasady prawnej z dnia 26 października 2005 r., III BZP 1/05, OSNC 2006, nr 5, poz. 78; a także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., l CNP 1/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 15). Natomiast zakwestionowany wyrok został wydany 29 stycznia 2003 r. Z tego powodu wyrok Sądu Rejonowego w C. jest niezaskarżalny skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

18 Jednocześnie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia musi być wniesiona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 k.p.c.). Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest

19 dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine. Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna, w konsekwencji należało ją odrzucić (art. 4248

20 § 1 k.p.c.).

21 jc