Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2009 r., V CNP 106/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2009 r., V CNP 106/08

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 106/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 3 kwietnia 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz

5 w sprawie ze skargi B. S. i J. S.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w O.

7 z dnia 7 sierpnia 2008 r.,

8 w sprawie z wniosku wierzycieli: Banku Spółdzielczego w B., Powszechnej Kasy Oszczędności Banku Polskiego S.A. - Centrum Restrukturyzacji i Windykacji w O., "F.-S." Spółki z o.o., "A. P." S.A.

9 przeciwko dłużnikom J. S. i B. S.

10 o egzekucję należności pieniężnych,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 kwietnia 2009 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie

12 2

13 Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2008 r., Sąd Okręgowy w O. oddalił zażalenie dłużników J. S. i B. S. od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 24 kwietnia 2008 r., w sprawie o egzekucję należności pieniężnych. Od postanowienia Sądu Okręgowego dłużnicy osobiście wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

15 Zgodnie z art. 871

16 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw.

17 brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine.

18 Wniesiona skarga sporządzona i wniesiona została osobiście przez dłużników, a zatem bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Ponadto skarga nie spełnia wszystkich wymagań określonych w art. 4245 § 1

19 k.p.c.

20 Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna, dlatego należało ją odrzucić (art. 4248

21 § 1 k.p.c.).

22 db