Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2012 r., KSP 1/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2012 r., KSP 1/12

Tekst

1 POSTANOWIENIE Z DNIA 2 MARCA 2012 R.,

2 KSP 1/12

3 S ą d N a j w y ż s z y – I z b a K a r n a w składzie:

4 Przewodniczący: sędzia SN Andrzej Siuchniński (sprawozdawca).

5 Sędziowie SN: Dorota Rysińska, Eugeniusz Wildowicz.

6 na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 2 marca 2012 r. w sprawie skargi oskarżonego M. G. na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym, sygn. akt II AKo 144/11 p o s t a n o w i ł , o d r z u c i ć s k a r g ę .

Uzasadnienie

7 M. G. pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym (sygn. akt II AKo 144/11) w przedmiocie wznowienia postępowania karnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II Ka 396/08, zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II K 326/08, domagając się stwierdzenia przewlekłości w sprawie II AKo 144/11 (skarżący błędnie podał sygnaturę wskazując na II AKo 123/11, która dotyczyła wyznaczenia mu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania) i wniósł o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości ośmiu tysięcy złotych.

8 Skarga oskarżonego M. G. podlegała odrzuceniu, bez wzywania do uzupełnienia braków, w trybie art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 z późn. zm.; dalej: ustawa o skardze na przewlekłość) z uwagi na niespełnienie wymogu, określonego w art. 6 § 2 ust. 2 wspomnianej ustawy, polegającego na przytoczeniu okoliczności uzasadniających żądanie. Analiza treści wniesionej skargi prowadzi bowiem do wniosku, że nie zawiera ona żadnego uzasadnienia i argumentacji, która mogłaby wspierać zgłoszone żądanie. Oskarżony Marcin G. w swojej skardze skupił się jedynie na okolicznościach, uzasadniających wznowienie postępowania karnego oraz wskazał na działania prawne, jakie podjął w związku ze swoją sprawą.

9 Należy podkreślić, że wskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających skargę na przewlekłość postępowania nie może polegać na zakwestionowaniu ogólnego czasu trwania postępowania, lecz powinno wskazywać na określone czynności procesowe, któ- 2

10 rych sąd nie podjął lub podjął z nieuzasadnioną zwłoką bądź też dokonał ich wadliwie. W przeciwnym razie skarga byłaby jedynie wyrazem negatywnej opinii jej autora o przebiegu postępowania. Dla racjonalnej oceny poprawności decyzji procesowych jako opóźniających postępowanie, niezbędne jest oznaczenie tych czynności i wskazanie, na czym ich wadliwość polega (zob.: postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2008 r., II OPP 19/08, LEX nr 494357; postanowienie SA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2010 r., II S 15/10, KZS 2010/10/28; postanowienie SA w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2010 r., II S 5/10, KZS 2010/5/41). Zatem tylko takie wskazanie okoliczności sprawy czyni zadość wymogowi formalnemu, określonemu w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość, zaś jego niespełnienie implikuje odrzucenie skargi na podstawie art. 9 ust. 1 tej ustawy. Na marginesie więc tylko należy zauważyć, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż postępowanie przed Sądem Apelacyjnym toczyło się bez jakiejkolwiek zwłoki. W postępowaniu, którego dotyczy rozpoznawana skarga na przewlekłość, Sąd Apelacyjny terminowo i prawidłowo wykonał czynności sądowe w sprawie, a czas, jaki upłynął od dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania był niezbędny dla uzyskania szczegółowych i potwierdzonych urzędowymi dokumentami informacji na temat momentu opuszczenia przez oskarżonego Zakładu Karnego w dniu 6 marca 2007 r., co miało decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii wznowienia postępowania.

11 Trzeba też zauważyć, że w dniu 1 lutego 2012 r. Sąd Apelacyjny wydał wyrok w sprawie, na mocy którego wznowił postępowanie przeciwko M. G., zakończone wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II Ka 396/08, zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt VII K, i uchylił oba te orzeczenia, przekazując sprawę oskarżonego Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Okoliczność ta nie stanowiła jednak negatywnej przesłanki postępowania, albowiem zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę wnosi się „w toku postępowania w sprawie”. Literalna, językowa wykładnia tej przesłanki wskazuje na to, że na rozpoznanie skargi nie ma wpływu zakończenie postępowania, którego ona dotyczyła (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2008 r., III SPZP 1/07, OSNP 2008/13-14/205, Biul. SN 2008/1/27; postanowienie SA w Krakowie z dnia 11 maja 2005 r., II S 6/05, KZS 2005, z. 5, poz. 47).

12 Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.