Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2024 r., I NSP 331/24

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2024 r., I NSP 331/24

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 23 października 2024 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Krzysztof Wiak

4 w sprawie ze skargi Ł.A. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie w sprawie o sygn.

5 I ACa 1948/23, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 23 października 2024 r., odrzuca skargę.

6 ZG

Uzasadnienie

7 Pismem z 8 lipca 2024 r. Ł.A. (dalej: „skarżący”) złożył skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu toczącym się przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie pod sygn. akt I ACa 1948/23. Skarżący wniósł o przyznanie mu kwoty 10 000 zł „za nieuzasadnioną przewlekłość postępowania która trwa do dnia dzisiejszego mianowicie od 14 miesięcy”.

8 Odpowiedź na powyższą skargę złożył Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie. W piśmie z 28 sierpnia 2024 r. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania 8 lipca 2024 r. (data nadania), tj. po wydaniu wyroku z 25 kwietnia 2024 r. (I ACa 1948/23), kończącego postępowanie w sprawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

9 Skarga na przewlekłość postępowania zasługuje na odrzucenie.

10 Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r.

11 o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość postępowania”), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

12 Skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie (art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania). Oznacza to, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłość postępowania, które zostało już zakończone (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lipca 2024 r., I NSP 210/24). W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z 25 kwietnia 2024 r. (I ACa 1948/23) oddalił apelację skarżącego. Skarga została więc wniesiona po zakończeniu zaskarżonego postępowania.

13 Co więcej, zgodnie z art. 6 ust. 1-2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego. Ponadto powinna zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy; 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania). W orzecznictwie przyjmuje się, że skarga na przewlekłość postępowania podlega rozpoznaniu pod warunkiem, że spełnia powyższe wymagania formalne. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi musi szczegółowo wskazać, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania, bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (np. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 września 2024 r., I NSP 282/24). W niniejszej sprawie skarżący nie zawarł jednoznacznego żądania o stwierdzenie przewlekłości postępowania, jak również nie przytoczył okoliczności, z których przewlekłość ta miała wynikać.

14 Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie 394¹ § 3 k.p.c. w zw. z art. 397 § 1¹ k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania oraz w zw. z art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania orzekł, jak w sentencji.

15 ZG