Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2026 r., I KO 89/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2026 r., I KO 89/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 21 września 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Jarosław Matras

4 w sprawie D.C. skazanego z art. 258 § 1 k.k. i in.

5 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 545 § 3 k.p.k.

6 w dniu 21 września 2026 r.

7 wniosku skazanego w przedmiocie wznowienia postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt II AKa 55/23, zmieniającego częściowo wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt III K 251/21, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.

8 postanowił:

9 odmówić przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.

Uzasadnienie

10 W dniu 24 lipca 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo skazanego zatytułowane „wniosek o wznowienie postępowania”, w którym jego autor domagał się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt II AKa 55/23, zmieniającego częściowo wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt III K 251/21. W uzasadnieniu wniosku skazany zakwestionował ocenę materiału dowodowego i prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia jak również wskazał na brak dostatecznych danych podmiotów pokrzywdzonych na rzecz których został zobowiązany do naprawienia szkody. Podał także, że wcześniej nie posiadał wiedzy o zaniedbaniach i błędach w wydanym w jego sprawie wyroku, a dokładnie w punkcie dotyczącym zobowiązań do naprawienia przez niego szkody. Powyższe podstawy złożenia wniosku przez skazanego są wynikiem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej jak i opinii komisji penitencjarnej w Zakładzie Karnym, w którym skazany przebywa.

11 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

12 Wobec oczywistej bezzasadności wniosku skazanego należało odmówić jego przyjęcia.

13 Zgodnie z przepisem art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność. Co istotne i co należy wyraźnie podkreślić, w trybie art. 545 § 3 k.p.k. sąd nie rozpoznaje merytorycznie wniosku i nie bada także jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia. Wskazana w tym przepisie możliwość odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności, dotyczy zarówno przypadków, gdy we wniosku podniesiono okoliczności będące już wcześniej przedmiotem rozpoznawania w postępowaniu o wznowienie, jak i przypadków, gdy w sposób oczywisty, wniosek ten oparty został na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego.

14 Analiza przedmiotowego wniosku dowodzi, że żadna ze wskazanych w nim okoliczności nie mieści się w katalogu przesłanek stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Podnoszone przez skazanego kwestie dotyczą mankamentów postępowania dowodowego, tj. m.in.

15 nieprzesłuchanie osób pokrzywdzonych, braku dokumentów potwierdzających wysokość poniesionej szkody, a ponadto, ustalenia sprawstwa pomimo istnienia dowodów, że popełniła je samodzielnie inna, ustalona osoba, błędnego wpisania osób pokrzywdzonych a także braku możliwości realizacji nałożonego zobowiązania naprawienia szkody z uwagi na niewskazanie adresów czy numerów kont osób pokrzywdzonych.

16 Trzeba wskazać skazanemu, że z uwagi na specyfikę postępowania wznowieniowego sąd rozpoznający wniosek o wznowienie postępowania karnego nie dokonuje na nowo oceny zebranych w toku procesu dowodów i poprawności poczynionych w oparciu o nie ustaleń faktycznych będących podstawą prawomocnego wyroku skazującego, gdyż jego obowiązkiem jest jedynie zweryfikowanie czy okoliczności podane we wniosku o wznowienie mieszczą się podstawach do wznowienia postępowania a także, jeśli się w tych podstawach mieszczą, czy wskazują na znaczne prawdopodobieństwo wadliwości prawomocnie zakończonego postępowania. Kontrola materiału dowodowego dotychczas zebranego w sprawie może mieć miejsce tylko wtedy, gdy zaistnieje podstawa do wznowienia postępowania, a w tym zakresie musi to być okoliczność pojawienia się nowych faktów lub dowodów, które przeczą dotychczas zebranym dowodom i ustalonym na ich podstawie faktom i wskazują na wadliwość wydanego orzeczenia. To dopiero w takiej sytuacji zachodzi konieczność oceny trafności prawomocnego rozstrzygnięcia w zestawieniu z nowymi faktami lub okolicznościami wynikającymi z nowych, nieznanych wcześniej dowodów. Taka okoliczność nie ma jednak miejsca w tej sprawie, albowiem nie ma we wniosku skazanego informacji o jakichkolwiek nowych faktach lub dowodach. Wniosek skazanego oparty jest zaś na okolicznościach, które nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. Tym bardziej tryb wznowienia postępowania nie może służyć niwelowaniu problemów skazanego z uzyskaniem informacji odnośnie do danych osób poszkodowanych przestępstwem.

17 W tym stanie rzeczy wobec stwierdzenia, że wniosek skazanego o wznowienie postępowania nie został oparty o którąkolwiek z podstaw ustawowych, należało odmówić jego przyjęcia zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k.

18 Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.