Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2009 r., I CZ 88/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2009 r., I CZ 88/09

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 88/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 listopada 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

5 SSN Mirosław Bączyk

6 SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa M.K., D.C., E.B. i M.K.

8 przeciwko Miastu W.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2009 r.,

11 zażalenia powodów

12 na postanowienie Sądu Apelacyjnego

13 z dnia 27 lipca 2009 r., sygn. akt [...],

14 uchyla zaskarżone postanowienie.

15 2

Uzasadnienie

16 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 27 lipca 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną powodów od wyroku tego Sądu z dnia 8 kwietnia 2009 r. Sąd Apelacyjny uznał, że skoro zgłoszony przez pełnomocnika powodów w skardze kasacyjnej wniosek o zwolnienie od opłaty od tej skargi został – z uwagi na nie dołączenie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania skarżących – zwrócony na podstawie art. 102 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.), to wniosek ten nie mógł wywrzeć zamierzonego skutku, a skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu bez wezwania do jej opłacenia (art. 1302

17 § 3 k.p.c.).

18 W zażaleniu na powyższe postanowienie powodowie wnieśli o jego uchylenie, zarzucając Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 1302 § 3 k.p.c.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Zażaleniu nie można odmówić słuszności.

21 Sąd Apelacyjny wyszedł z prawidłowego założenia, że art. 1302 § 3 k.p.c.,

22 mimo jego uchylenia ustawą z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571), ma zastosowanie w postępowaniach wszczętych – jak w rozpoznawanej sprawie – przed wejściem w życie tej regulacji (z dniem 1 lipca 2009 r.). Błędnie jednak uznał, że w konkretnym stanie faktycznym spełnione zostały przesłanki zastosowania tego przepisu.

23 W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że hipoteza art. 1302

24 § 3 k.p.c. obejmuje jedynie wypadki wniesienia przez profesjonalnych pełnomocników nienależycie opłaconych środków zaskarżenia i środków odwoławczych. O nienależytym opłaceniu takiego środka mówić można jedynie wówczas, gdy w chwili jego wniesienia istnieje obowiązek uiszczenia opłaty, przy czym miarodajny jest tu moment wniesienia pisma podlegającego opłacie. Złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wyłącza obowiązek uiszczenia opłaty od pisma objętego wnioskiem. Nie ma natomiast podstaw do uzależnienia takiego 3

25 skutku od dalszego losu procesowego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Stanowiłoby to w istocie rozszerzenie hipotezy art. 1302 § 3 k.p.c., co jest

26 niedopuszczalne ze względu na jego wyjątkowy charakter. W konsekwencji nie podlega odrzuceniu na podstawie art. 1302

27 § 3 k.p.c. nienależycie opłacona skarga

28 kasacyjna wniesiona przez adwokata wraz z wnioskiem o zwolnienie od opłaty sądowej nawet wówczas, jeżeli wniosek ten został zwrócony na podstawie art. 102 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 stycznia 2007 r., I CZ 123/06, niepubl.; z dnia 21 marca 2007 r., I CZ 4/07, niepubl. i z dnia 12 października 2007 r., I PZ 20/07, OSNP 2008, nr 21-22, poz. 320). W takiej sytuacji, podobnie jak w przypadku oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, sąd zobowiązany jest wezwać pełnomocnika do opłacenia skargi kasacyjnej na zasadach ogólnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2006 r., I CZ 69/06, niepubl.).

29 Stojąc na gruncie tego zapatrywania, które skład orzekający w pełni podziela, zgodzić się trzeba z zarzutem skarżących, że Sąd Apelacyjny, odrzucając ich skargę kasacyjną bez uprzedniego wezwania do uiszczenia wymaganej opłaty, naruszył art. 1302

30 § 3 k.p.c.

31 Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815

32 § 1 w związku

33 z art. 3941

34 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.