Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2009 r., I CZ 86/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2009 r., I CZ 86/09

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 86/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 listopada 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

5 SSN Mirosław Bączyk

6 SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

7 w sprawie ze skargi P.K.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W.

9 z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...]

10 w sprawie z powództwa PNA

11 przeciwko P.K.

12 o eksmisję,

13 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2009 r.,

14 zażalenia skarżącego

15 na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

16 z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt [...],

17 oddala zażalenie.

18 2

Uzasadnienie

19 Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 23 czerwca 2009 r. odrzucił skargę P.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia tego Sądu z dnia 20 kwietnia 2009 r. z uwagi na to, że wniesiona ona została przez skarżącego osobiście, z naruszeniem przymusu adwokacko-radcowskiego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c.

20 W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając Sądowi Okręgowemu wadliwe zakwalifikowanie pisma wniesionego w dniu 2 czerwca 2009 r. jako skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz nieuwzględnienie oświadczeń precyzujących i modyfikujących to pismo złożonych w dniach 7 i 14 lipca 2009 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

22 Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, że niejasna treść pisma złożonego przez skarżącego w dniu 2 czerwca 2009 r. uniemożliwiała ocenę jego charakteru i wymagała w tym zakresie sprecyzowania. Skarżący po wysłaniu mu zarządzenia przez przewodniczącego wydziału z dnia 9 czerwca 2009 r., wzywającego do dokonania tej czynności, w piśmie z dnia 15 czerwca 2009 r. w sposób wyraźny wskazał, że domaga się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 20 kwietnia 2009 r. Wobec tak jednoznacznego określenia charakteru wniesionej skargi Sąd Okręgowy prawidłowo dokonał jej wstępnej kontroli i trafnie uznał, że skarga ta podlega odrzuceniu, jako dotknięta brakiem nieusuwalnym z uwagi na nie zachowanie przez skarżącego przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 4246 § 3 k.p.c.). W tej sytuacji

23 oświadczenia skarżącego, modyfikujące charakter pisma procesowego z dnia 2 czerwca 2009 r. oraz wyjaśnienia dotyczące tego pisma, złożone po wydaniu postanowienia odrzucającego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nie mogły wywrzeć zamierzonego skutku. Nie stanowią 3

24 też one podstawy do skutecznego zakwestionowania postanowienia zaskarżonego zażaleniem.

25 Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku

26 z art. 3941

27 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.