Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2009 r., I CZ 80/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2009 r., I CZ 80/09

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 80/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 listopada 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

5 SSN Mirosław Bączyk

6 SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

7 w sprawie z wniosku H.S.

8 przy uczestnictwie [...]

9 o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2009 r.,

10 zażalenia wnioskodawczyni

11 na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

12 z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt [...],

13 oddala zażalenie.

14 2

Uzasadnienie

15 Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 26 maja 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni od postanowienia tego Sądu z dnia 17 listopada 2008 r. wskazując, że wnioskodawczyni – mimo wezwania – nie uiściła części opłaty od tego środka odwoławczego w zakresie przyznanego jej zwolnienia od kosztów sądowych.

16 W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczyni wniosła o jego uchylenie ponosząc, że uiściła należną opłatę (200 zł) przed doręczeniem jej pełnomocnikowi wezwania do dokonania tej czynności.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

19 Sąd Okręgowy zwolnił częściowo wnioskodawczynię od kosztów sadowych, tj. od opłaty od skargi kasacyjnej powyżej kwoty 200 zł i oddalił jej dalej idący w tym zakresie wniosek postanowieniem z dnia 12 marca 2009 r. (k. 12). Odpis tego postanowienia doręczony został pełnomocnikowi wnioskodawczyni wraz z wezwaniem do uiszczenia opłaty w kwocie 200 zł w dniu 17 marca 2009 r. (k. 282 i 283). Zarzut skarżącej, że wniesienie tej opłaty w dniu 5 czerwca 2009 r. dokonane zostało przed doręczeniem jej pełnomocnikowi wezwania do dokonania powyższej czynności, nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia.

20 Kwestionując prawidłowość działania sądu w zakresie doręczenia wezwania do opłacenia środka odwoławczego, strona winna okoliczność tę wykazać. Tymczasem skarżąca ograniczyła się do przytoczenia twierdzeń sprzecznych z materiałem zawartym w aktach. Taki sposób kwestionowania postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną nie mógł przynieść rezultatu oczekiwanego przez skarżącą. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku

21 z art. 3941

22 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.