Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2011 r., I CZ 71/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2011 r., I CZ 71/11

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 71/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 28 września 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Wojciech Katner (przewodniczący)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

6 SSA Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa J. W.

8 przeciwko Gminie Miasto R.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 28 września 2011 r.,

12 zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 marca 2011 r.,

13 oddala zażalenie.

14 2

Uzasadnienie

15 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 25 marca 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną strony pozwanej – Gminy Miasta R. od wyroku tego Sądu z dnia 9.12.2010 r. w sprawie z powództwa J. W. o zapłatę, którym oddalono apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 21.06.2010 r., oddalającego powództwo.

16 W uzasadnieniu postanowienia Sąd drugiej instancji wskazał, że strona pozwana wniosła skargę od korzystnego dla niej orzeczenia, nie godząc się z jego uzasadnieniem i podnosząc, że zastosowana przez Sąd Apelacyjny argumentacja jest dla Gminy niekorzystna, w czym upatrywała ona swojego interesu prawnego do złożenia skargi (gravamen).

17 W ocenie Sądu Apelacyjnego nie doszło do pokrzywdzenia strony pozwanej zaskarżonym wyrokiem, skoro wniosła ona o oddalenie apelacji powódki i Sąd Odwoławczy orzekł zgodnie z tym żądaniem. Stronie pozwanej nie przysługiwało uprawnienie do jego zaskarżenia, co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 3986

18 § 2 k.p.c.

19 W zażaleniu strona pozwana zarzuciła naruszenie art. 3986 § 2 k.p.c., przez

20 bezzasadne uznanie jej skargi kasacyjnej za niedopuszczalną i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

22 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

23 W dawniejszym orzecznictwie prezentowany był pogląd, według którego interes prawny we wniesieniu środka zaskarżenia nie jest przesłanką dopuszczalności tego środka, ale jest przesłanką merytoryczną jego skuteczności (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1971 r., III CZP 79/71, OSNCP 1972, z. 6, poz. 101).

24 Obowiązujący de lege lata model polskiego procesu cywilnego skłania do przyjęcia odmiennego zapatrywania, a mianowicie, że warunkiem dopuszczalności 3

25 zaskarżenia orzeczenia jest interes skarżącego w tym zaskarżeniu, zachodzący w wypadku tzw. gravamen, polegającego – najogólniej mówiąc – na niezgodności orzeczenia z żądaniem zgłoszonym w procesie przez stronę (por. postanowienie SN z dnia 5.09.1997 r., III CKN 152/97, Lex nr 50615).

26 Skarga kasacyjna przysługuje stronie „pokrzywdzonej” rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji, a więc stronie, która nie utrzymała się ze swoimi żądaniami i wnioskami. Tymczasem strona pozwana od początku wnosiła o oddalenie powództwa J. W. oraz przed Sądem drugiej instancji o oddalenie jej apelacji od korzystnego dla strony pozwanej wyroku Sądu Okręgowego. Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Sądu Apelacyjnego odpowiada więc w całości żądaniu strony pozwanej, co skargę kasacyjną czyni niedopuszczalną.

27 Podnieść ponadto należy, że nie jest dopuszczalna skarga kasacyjna od uzasadnienia wyroku, tak więc niezależnie od braku gravaminis także i z tej przyczyny nie mogłyby odnieść skutku zarzuty odnoszące się do argumentacji Sądu drugiej instancji, decydującej o oddaleniu apelacji powódki (por. postanowienie SN z dnia 4.09.2009 r., III CZ 36/09, Lex nr 578839). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 3941

28 § 3 w związku z art. 39814

29 k.p.c.

30 orzeczono jak w sentencji.