Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 28/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 28/10

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 28/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 19 maja 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Pietrzykowski

5 SSA Jan Futro

6 w sprawie ze skargi P. S.

7 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 7 września 2001 r., sygn. akt VI RC (…) wydanego w sprawie z powództwa małol. P. L. reprezentowanego

8 przez matkę J. L. obecnie G.

9 przeciwko Z. L. obecnie P. S.

10 o alimenty,

11 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2010 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w W.

12 z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt V RC (…),

13 odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

14 Postanowieniem z dnia 22 września 2009 r. Sąd Rejonowy w W. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia tego Sądu ze względu na niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego obowiązującego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

15 Pozwany P. S. złożył w dniu 12 października 2009 r. sporządzone osobiście zażalenie na to postanowienie.

16 2

17 Zgodnie z art. 871

18 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

19 obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.

20 Wniesione osobiście przez pozwanego zażalenie należało więc uznać za niedopuszczalne.

21 W tej sytuacji należało orzec, jak w sentencji (art. 373 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.).