Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2014 r., I CZ 22/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2014 r., I CZ 22/14

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 22/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 9 maja 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Frąckowiak

5 SSN Anna Kozłowska

6 w sprawie z wniosku M. D. i in., przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Starosty S. i in.,

7 o ustanowienie służebności drogi koniecznej,

8 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2014 r., zażalenia uczestniczki A. P.

9 na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

10 z dnia 13 września 2013 r.,

11 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

12 W sprawie o ustanowienie służebności drogi koniecznej Sąd drugiej instancji odrzucił apelację uczestniczki postępowania A. P. na podstawie art. 373 k.p.c., 2

13 uznając, że apelacja ta została wniesiona z uchybieniem terminu obliczonego zgodnie z art. 369 § 1 i § 2 k.p.c.

14 W uzasadnieniu postanowienia Sąd ten stwierdził, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji został złożony przez r. pr. W. S. działającego w imieniu wnioskodawców M. D. i M. W. (pełnomocnictwo k. 4). Po otrzymaniu w dniu 6 lutego 2012 r. odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem apelację w imieniu uczestniczki A. P. złożył r. pr. W. S., przedkładając dopiero na etapie postępowania apelacyjnego dokument pełnomocnictwa z datą 10.05.2011 r., udzielonym mu przez A. P.

15 W tej sytuacji Sąd odwoławczy uznał, że skoro zaskarżone postanowienie zapadło w dniu 30 grudnia 2011 r., a apelująca nie złożyła skutecznie wniosku o uzasadnienie tego postanowienia w terminie tygodniowym od ogłoszenia jego sentencji, to termin do złożenia apelacji upłynął ostatecznie w dniu 20 stycznia 2012 r., zgodnie z art. 369 § 1 i § 2 k.p.c. Apelacja złożona w dniu 20.02.2012 r. została więc wniesiona po upływie ustawowego terminu, co uzasadniało jej odrzucenie.

16 W zażaleniu A. P. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości i wniosła o jego uchylenie w całości.

17 W uzasadnieniu zażalenia żaląca wywodzi, że ustanowiła w dniu 10 maja 2011 r. swym pełnomocnikiem r. pr. W. S., a późne złożenie dokumentu pełnomocnictwa nie uzasadnia kwestionowania wiarygodności tego dokumentu. Zdaniem żalącej, złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia w imieniu wnioskodawców skutkuje tym, że był on złożony również w imieniu A. P., nawet jeśli przed Sądem II instancji działała ona samodzielnie i osobiście. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, pomimo trafności zarzutu, że późne złożenie dokumentu zawierającego wcześniej udzielone pełnomocnictwo, nie pozbawia udzielonego pełnomocnictwa skuteczności prawnej i nie uzasadnia określania wskazanej w dokumencie daty jako niewiarygodnej.

19 3

20 Jednakże okoliczność, że r. pr. W.S. był także i pełnomocnikiem procesowym uczestniczki postępowania A. P., niezależnie od reprezentowania wnioskodawców na mocy udzielonego przez nich pełnomocnictwa (k. 4), nie oznacza, że pełnomocnik ten wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji także w imieniu uczestniczki postępowania A. P. Z wniosku pełnomocnika z dnia 2.01.2012 r. o sporządzenie uzasadnienia postanowienia (k. 429 akt) wynika jednoznacznie, że pełnomocnik złożył ten wniosek jedynie w imieniu reprezentowanych przez siebie wnioskodawców (k. 4), a nie także i w imieniu uczestniczki postępowania.

21 Innymi słowy, należycie umocowany do wniesienia apelacji w imieniu A. P. r. pr. W. S. (k. 504 akt) nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego także i w imieniu tej uczestniczki postępowania, ponieważ nie wynika to z treści wniosku odzwierciedlonego dokumentem zalegającym na k. 429 akt.

22 W tej sytuacji rację miał Sąd Okręgowy przyjmując, że apelacja uczestniczki postępowania złożona w dniu 20 lutego 2012 r. od postanowienia z dnia 30 grudnia 2011 r. wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu, obliczonego z uwzględnieniem art. 369 § 1 § 2 k.p.c., co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 373 k.p.c.

23 Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814

24 k.p.c. w zw. z art. 3941

25 § 3 k.p.c.