Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2009 r., I CZ 19/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2009 r., I CZ 19/09

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 19/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 maja 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Gerard Bieniek

5 SSN Stanisław Dąbrowski

6 w sprawie z powództwa G.L.

7 przeciwko Naczelnej Radzie Adwokackiej i Skarbowi Państwa - Ministrowi Sprawiedliwości

8 o ochronę dóbr osobistych, zadośćuczynienie i odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 maja 2009 r.,

9 zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt [...],

10 oddala zażalenie i nie obciąża powódki kosztami

11 postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanego Skarbu Państwa.

12 2

Uzasadnienie

13 Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił wniesioną osobiście przez G.L. skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 6 sierpnia 2008 r., wydanego w sprawie z jej powództwa przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi Sprawiedliwości o ochronę dóbr osobistych, zadośćuczynienie i odszkodowanie. Sąd Okręgowy powołał się na przepis art. 3986 § 2 k.p.c. i stwierdził, że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c.

14 W zażaleniu sporządzonym przez radcę prawnego J.B. skarżąca zakwestionowała zasadność rozstrzygnięcia wskazując, że sąd zobowiązany był wcześniej ustanowić dla niej pełnomocnika z urzędu.

15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

16 Zgodnie z art. 871

17 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

18 obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przymus adwokacko-radcowski przewidziany w postępowaniu przed Sądem Najwyższym ma charakter bezwzględny, co oznacza, że strony – z wyjątkiem osób, którym, stosownie do art. 871

19 § 2 przyznana została tzw. zdolność postulacyjna – mogą występować w tym postępowaniu tylko reprezentowani przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżąca, która wniosła skargę osobiście nie wykazała, że do kręgu tych podmiotów należy.

20 Niezasadne jest twierdzenie zawarte w zażaleniu, że Sąd drugiej instancji zamiast odrzucić skargę kasacyjną powinien był ustanowić dla skarżącej pełnomocnika z urzędu. Sąd już bowiem takiego pełnomocnika ustanowił, lecz ten w nadesłanej do Sądu Apelacyjnego opinii prawnej wskazał na brak podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji nie było przesłanek do wyznaczenia kolejnego pełnomocnika. Okoliczność ta ma nie zresztą istotnego znaczenia z punktu widzenia samej trafności zaskarżonego postanowienia, gdyż skarga kasacyjna wniesiona osobiście przez stronę podlega bezwzględnemu odrzuceniu, a 3

21 wada tego rodzaju nie może być usunięta w ewentualnym postępowaniu naprawczym.

22 Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku

23 z art. 3941

24 § 3 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.

25 Sąd Najwyższy nie obciążył powódki kosztami postępowania na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 2 w zw. z art. 39821

26 k.p.c.