Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2006 r., I CZ 19/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2006 r., I CZ 19/06

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 19/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 11 maja 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jan Górowski

5 SSN Krzysztof Pietrzykowski

6 w sprawie z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "H." w P.

7 przeciwko Syndykowi masy upadłości Powszechnej Spółdzielni Spożywców "Ź." w P. w upadłości

8 o uznanie wierzytelności,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 maja 2006 r.,

10 zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

11 z dnia 7 lutego 2006 r.,

12 oddala zażalenie.

13 2

Uzasadnienie

14 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. odrzucił zażalenie dłużnika Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Ź." w P. na postanowienie tego Sądu z dnia 17 stycznia 2006 r., uznając je za niedopuszczalne.

15 Dłużnik w zażaleniu, zarzucając obrazę art. 3941

16 § 2 k.p.c., wniósł

17 o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 stycznia 2006 r. dotyczyło uznania wierzytelności przysługującej Spółdzielni Mieszkaniowej „H." w postępowaniu upadłościowym Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Ź.” w P. Sąd Okręgowy ocenił prawidłowo, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie miało charakteru orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, odwołując się zasadnie do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 grudnia 1996 r. (II CKU 68/96). Z tego względu na to postanowienie, wobec regulacji zawartej w art. 3941 § 2 k.p.c. nie przysługiwało

20 istotnie zażalenie do Sądu Najwyższego. Dodatkowo należy zaś podkreślić, że powołany wyżej przepis dopuszcza możliwość wniesienia zażalenia do Sądu Najwyższego jedynie w tych sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna. Nie budzi wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na datę ogłoszenia upadłości, miały zastosowanie przepisy Prawa upadłościowego, które zawierały odrębną regulację dopuszczającą możliwość wniesienia kasacji w ograniczonym zakresie. W ich świetle nie była dopuszczalna kasacja od orzeczeń dotyczących uznania w postępowaniu upadłościowym określonej wierzytelności. Z przyczyn wyżej wskazanych zażalenie było pozbawione uzasadnionych podstaw i podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941

21 § 3 i 39814

22 k.p.c.

23 db