Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 15/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 15/08

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 15/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 16 kwietnia 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

6 SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

7 w sprawie z wniosku J. L. i B. L.

8 przy uczestnictwie Skarbu Państwa: Ministra Finansów, Starosty O. i Dyrektora Ośrodka Doskonalenia Zawodowego Kadr Celnych i Skarbowych w O.

9 o rozgraniczenie,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2008 r., zażalenia wnioskodawców

11 na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt IV Ca (…), oddala zażalenie i nie obciąża wnioskodawców kosztami postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

12 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy W. odrzucił skargę kasacyjna wnioskodawców z powodu nieopłacenia jej opłatą stałą (art. 3986 § 2 w związku z art.

13 1302

14 § 3 k.p.c.).

15 W zażaleniu radca prawny, zarzucając, że nie było podstaw do zastosowania rygoru przewidzianego w art. 1302

16 § 3 k.p.c., ponieważ skargę kasacyjną wnieśli

17 osobiście wnioskodawcy, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Dla oceny podniesionego w zażaleniu zarzutu kluczowe znaczenie ma kwestia rozumienia użytego w art. 1302

20 § 3 k.p.c. pojęcia „wniesienia” wymienionych w tym

21 2

22 przepisie pism. Wykładnia tego pojęcia była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. W uzasadnieniu uchwały z dnia 13 kwietnia 2007 r., III CZP 158/06 (Biul. SN 2007r., nr 4, poz. 9) Sąd Najwyższy uznał, że dla oceny, kto w rozumieniu art. 1302 § 3 „wnosi” pismo nie jest istotne jego autorstwo, lecz oznaczenie osoby wnoszącego pismo, które określa podpis wnoszącego pismo. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym zażalenie podziela to stanowisko. To oznacza, że odrzuconą skargę kasacyjną – wobec przyznanego przez skarżących faktu, że została ona podpisana przez ich profesjonalnego pełnomocnika procesowego – wniósł radca prawny, a nie wnioskodawcy osobiście. W konsekwencji zarzut, że nie było podstaw do zastosowania rygoru przewidzianego w art. 1302

23 § 3 k.p.c., gdyż skargę kasacyjną wnieśli osobiście

24 wnioskodawcy, należało uznać za chybiony.

25 Zaskarżonego postanowienia nie podważają podniesione w zażaleniu okoliczności tłumaczące niedopełnienie przez radcę prawnego obowiązku uiszczenia należnej od skargi kasacyjnej opłaty stałej, gdyż przewidzianą w art. 1302 § 3 k.p.c.

26 podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej stanowi samo jej wniesienie bez opłaty stałej. Mogą one natomiast nabrać znaczenia w ewentualnym postępowaniu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Chybione jest także odwołanie się skarżących do rozstrzygnięcia zawartego w przytoczonej uchwały III CZP 158/06, ponieważ dotyczy ono innej sytuacji procesowej (osobiste wniesienie przez stronę skargi kasacyjnej, w przeciwieństwie do apelacji, jest niedopuszczalne z powodu braku zdolności postulacyjnej).

27 Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39814

28 w związku z art. 3941

29 § 3 k.p.c.).