Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2010 r., I CZ 125/09
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2010 r., I CZ 125/09
Tekst
1 Sygn. akt I CZ 125/09
POSTANOWIENIE
2 Dnia 29 stycznia 2010 r.
3 Sąd Najwyższy w składzie:
4 SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jacek Gudowski
5 SSN Henryk Pietrzkowski
6 w sprawie ze skargi C. F. o wznowienie postępowania
7 w sprawie z powództwa C. F.
8 przeciwko Telewizji A.(…) S.A. w W., T.(…) S.A. w W. i A.(…) S.A. w W. o zasądzenie, ustalenie i nakazanie,
9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2010 r.,
10 zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt VI ACa (…), oddala zażalenie.
Uzasadnienie
11 W ramach postępowania ze skargi o wznowienie postępowania Sąd Apelacyjny postanowieniem (z 28 października 2009 r.) odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie tegoż Sądu z 10 lipca 2009 r. o odrzuceniu tej skargi, a to wobec sporządzenia go z pominięciem przymusu adwokacko – radcowskiego.
12 W zażaleniu na postanowienie z 28 października 2009 r. skarżący wniósł o jego uchylenie.
13 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
14 Przepis art. art. 871
15 k.p.c. przewiduje jako generalną regułę, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z 10 lipca 2009 r. zostało przez niego sporządzone osobiście. Zgodnie z art. 130 § 5 k.p.c., pisma procesowe sporządzone z naruszeniem art. 871
16 podlegają zwrotowi bez wzywania do
17 usunięcia braków, chyba że ustawa stanowi inaczej. Poczynione zastrzeżenie „chyba że ustawa stanowi inaczej” aktualizuje się, wbrew wywodom skarżącego, m.in. w odniesieniu do zażalenia. Oznacza to, że zażalenie - jako niedopuszczalne z innych przyczyn - podlegało odrzuceniu. Skoro zaś tak, to należało orzec, jak w sentencji (art. 370 w związku z art. 39821
18 , art. 3941
19 § 3 k.p.c.).