Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2011 r., I CZ 12/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2011 r., I CZ 12/11

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 12/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 4 marca 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

5 SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

6 SSN Marta Romańska

7 w sprawie z powództwa M. L. Spółki z o.o. w W.

8 przeciwko Z. P., T. G. i C. H.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 4 marca 2011 r.,

12 zażalenia pozwanych na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego zawarte w punkcie 2. postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 8 października 2010 r.,

13 uchyla zaskarżone postanowienie w pkt 2 (drugim)

14 w odniesieniu do pozwanych Z. P., T. G. i C. H. i w tym zakresie rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania przed sądem drugiej instancji przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

15 2

16 Postanowieniem z dnia 8 października 2010 r. Sąd Apelacyjny zasądził solidarnie od pozwanych (wymienionych w pkt 2 tego postanowienia) na rzecz powoda kwotę 1.272 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Postanowienie to zapadło w wyniku rozpoznania zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 30 czerwca 2010 r., w którym zmieniono zaskarżone postanowienie w ten sposób, że wniosek wspomnianych pozwanych o zasądzenie od powoda kosztów zastępstwa procesowego został oddalony. W zażaleniu na rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 8 października 2010 r. trzech pozwanych (Z. P., T. G. i C. H.) wnoszono o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie – a jego zmianę i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. w ten sposób, że koszty postępowania zażaleniowego ponosiliby tylko inni pozwani, a nie wnoszący zażalenia. Skarżący wywodzili, że zażalenie powoda na postanowienie z dnia 30 czerwca 20190 r. nie zostało im doręczone, a zaskarżonym postanowieniem (w jego pkt 2) obciążono solidarnie kosztami postępowania przed Sądem drugiej instancji.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Ze znajdującego się w aktach sprawy zarządzenia z dnia 16 lipca 2010 r. wynika to, że zażalenie powoda (na postanowienie z dnia 30 czerwca 2010 r.) wpłynęło w terminie i że polecono doręczenie jego odpisu radcy prawnemu D. Ś. reprezentującemu grupę pięciu pozwanych (T. G. s.j. L. H., M. H., J. R. i P. R., k. 753 akt). Doręczenie takie nastąpiło w lipcu 2010 r. (k. 754 akt). W aktach sprawy brak natomiast istotnie dowodu doręczenia odpisu zażalenia pozwanym (trzem), reprezentowanym przez radcę prawnego M. B. (Z. P., T. G. i C. H.). W treści zażalenia powód wnosił o przyznanie mu kosztów postępowania zażaleniowego od pozwanych reprezentowanych przez radcę prawnego D. Ś. (k. 749-750 akt). W tej sytuacji zasądzenie kosztów postępowania od pozostałych pozwanych (wnoszących obecnie zażalenie) nastąpiło z naruszeniem art. 379 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., tj. w wyniku pozbawienia tych pozwanych możliwości obrony 3

19 ich praw w postępowaniu zażaleniowym. Istniały zatem uzasadnione podstawy uchylenia rozstrzygnięcia o kosztach zawartego w postanowieniu z dnia 8 października 2010 r. (pkt 2 tego postanowienia) w odniesieniu do pozwanych – Z. P., T. G. i C. H. i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania (art. 3941

20 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814

21 k.p.c.).