Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 r., I CZ 12/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 r., I CZ 12/09

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 12/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 marca 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Iwona Koper (przewodniczący)

5 SSN Zbigniew Kwaśniewski

6 SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa B.M.

8 przeciwko A.I. i J.M.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2009 r.,

11 zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

12 z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt [...],

13 uchyla zaskarżone postanowienie.

14 2

Uzasadnienie

15 Powód domagał się zapłaty od pozwanych kwoty 61 353 zł. Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008 r. zasądził od pozwanych na rzecz powoda kwotę 25 653,85 zł, a w pozostałym zakresie powództwo oddalił. Pozwane w apelacji zaskarżyły ten wyrok w części zasądzającej od nich wymienioną kwotę, powód zaś zaskarżył go w części oddalającej powództwo „na kwotę 32 118 zł”. Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 28 lipca 2008 r. apelację pozwanych oddalił, natomiast apelację powoda uwzględnił w ten sposób, że zmienił wyrok Sądu Rejonowego i zasądził od pozwanych na rzecz powoda kwotę 57 380,89 zł. Skarżąc w całości wyrok Sądu Okręgowego pozwane określiły wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego na kwotę 57 381 zł.

16 Postanowieniem z dnia 24 listopada 2008 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną pozwanych z powołaniem się na art. 3982

17 §1 k.p.c., dopuszczający

18 skargę kasacyjna w sprawach o prawa majątkowe tylko wtedy, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Wyjaśnił przy tym, że rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia dokonanego przez pozwane nie osiągnęła progu określonego w art. 3982 §1 k.p.c., mimo podania

19 przez nie w skardze kasacyjnej kwoty wyższej od tego progu, ponieważ według ugruntowanego orzecznictwa wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego nie może być wyższa od wartości przedmiotu zaskarżenia apelacyjnego.

20 W zażaleniu pozwane kwestionują zasadność odrzucenia wniesionej przez nie skargi kasacyjnej.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego w procesie nie może być wyższa niż wartość przedmiotu zaskarżenia apelacyjnego wtedy, gdy: 1) skargę kasacyjną wniosła strona, która jako jedyna złożyła apelację, 2) apelację wniosły obie strony i apelacje obu zostały oddalone, następnie zaś jedna albo każda z nich nie godzi się w skardze kasacyjnej z zapadłym w stosunku do niej rozstrzygnięciem apelacyjnym,

23 3

24 3) apelację wniosły obie strony i skargę kasacyjną złożyła tylko ta, której apelacja została częściowo uwzględniona.

25 Nie jest natomiast tak, że wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego w procesie nie może być wyższa niż wartość przedmiotu zaskarżenia apelacyjnego, wtedy, gdy:

26 1) apelacje wniosły obie strony i została w całości lub w części uwzględniona apelacja powoda, a skargę kasacyjną złożył pozwany, 2) apelacje wniosły obie strony i została w całości lub w części uwzględniona apelacja pozwanego, a skargę kasacyjną złożył powód.

27 W wymienionych sytuacjach przedmiot zaskarżenia kasacyjnego może ulec rozszerzeniu w stosunku do przedmiotu zaskarżenia apelacyjnego o kwotę (wartość) „dosądzoną” przez sąd odwoławczy w przypadku skargi złożonej przez pozwanego lub o kwotę (wartość) obniżoną przez sąd odwoławczy w przypadku skargi złożonej przez powoda. W sprawie miała miejsce pierwsza z tych sytuacji. Pozwane, oprócz kwoty zasądzonej od nich przez Sąd Rejonowy, skarżonej już w apelacji, objęły skargą kasacyjną również kwotę zasądzona od nich przez Sąd Okręgowy. W rezultacie wartość przedmiotu zaskarżenia dokonanego przez pozwane na etapie postępowania kasacyjnego uległa zwiększeniu w stosunku do wartości przedmiotu zaskarżenia wniesioną przez nie wcześniej apelacją i przekroczyła kwotę określoną w art. art. 3982

28 §1 k.p.c.

29 Mając powyższe na względzie należało ze względu na oczywistą zasadność zażalenia orzec jak w sentencji (art. 39815

30 w związku z art. 3941

31 § 3 k.p.c.).