Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2007 r., I CZ 11/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2007 r., I CZ 11/07

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 11/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 21 marca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Maria Grzelka

5 SSN Tadeusz Żyznowski

6 w sprawie z powództwa G.W.

7 przeciwko T.Ć., M.B. i J.Ć.

8 o zapłatę,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 marca 2007 r.,

10 zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

11 z dnia 26 września 2006 r., sygn. akt [...],

12 oddala zażalenie.

13 2

Uzasadnienie

14 Postanowieniem z dnia 29 marca 2004 r. Sąd Okręgowy w W. zwolnił powoda od kosztów sądowych w całości.

15 W dniu 25 sierpnia 2006 r. powód, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 kwietnia 2006 r. oddalającego jego apelację. Postanowieniem z dnia 26 września 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powoda jako nie opłaconą.

16 W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 W sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) w wersji redakcyjnej obowiązującej przed dniem 10 marca 2007 r. (art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Dz.U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123).

18 W myśl art. 14 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, opłatę podstawową pobiera się od podlegających opłacie pism, o których mowa w art. 3 ust. 2, wnoszonych przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych przez sąd, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wśród pism wymienionych w art. 3 ust. 2 powołanej ustawy mieści się skarga kasacyjna. W rozpoznawanej sprawie powód korzystał ze zwolnienia od kosztów sądowych w całości, a zatem spoczywał na nim obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej od przedmiotowej skargi.

19 Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, opłata podstawowa określona w art. 14 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302

20 § 3 k.p.c. (por. uchwały z dnia

21 26 września 2006 r., II UZP 11/06, Biuletyn SN 2006, nr 9, s. 15, z dnia 13 października 2006 r., III CZP 75/06, Biuletyn SN 2006, nr 10, s. 10, i z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 109/06, Biuletyn SN 2006, nr 11, s. 13). W konsekwencji, nieuiszczenie opłaty podstawowej od środka zaskarżenia lub środka odwoławczego (apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie 3

22 niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciwu od wyroku zaocznego, zarzutów od nakazu zapłaty, skargi na orzeczenie referendarza sądowego) wniesionego przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego reprezentującego stronę zwolnioną od kosztów sądowych w zakresie opłacenia tego środka skutkuje jego odrzuceniem. Taką sankcję zastosował trafnie Sąd drugiej instancji w zaskarżonym postanowieniu.

23 Z podanych względów, na podstawie art. 39814

24 i 3941

25 § 3 k.p.c., Sąd

26 Najwyższy oddalił zażalenie.