Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r., I CZ 109/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r., I CZ 109/06

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 109/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 10 stycznia 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marian Kocon

5 SSN Iwona Koper

6 w sprawie z powództwa Wojewódzkiego Szpitala B.

7 Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w W.

8 przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia w W.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2007 r.,

12 zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 sierpnia 2006 r.,

13 oddala zażalenie.

14 2

Uzasadnienie

15 Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2004 r. Sąd Okręgowy w W. zwolnił stronę powodową od kosztów sądowych w całości.

16 W dniu 20 marca 2006 r. strona powodowa, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła apelację od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 grudnia 2005 r. oddalającego powództwo. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację ze względu na nieopłacenie jej opłatą podstawową. W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 11 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) i art. 1302

17 § 3 k.p.c., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, opłata podstawowa określona w art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302

20 § 3 k.p.c. (por. uchwały z dnia 26 września 2006 r., II UZP 11/06, Biuletyn SN 2006, nr 9, s. 15, z dnia 13 października 2006 r., III CZP 75/06, niepubl., i z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 109/06, niepubl.). W konsekwencji, nieuiszczenie opłaty podstawowej od środka zaskarżenia lub środka odwoławczego (apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciwu od wyroku zaocznego, zarzutów od nakazu zapłaty, skargi na orzeczenie referendarza sądowego) wniesionego przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego reprezentującego stronę zwolnioną od kosztów sądowych w zakresie opłacenia tego środka skutkuje jego odrzuceniem. Taką sankcję zastosował trafnie Sąd drugiej instancji w zaskarżonym postanowieniu.

21 Z podanych względów, na podstawie art. 39814

22 k.p.c. w związku z art. 3941

23 §

24 3 k.p.c., Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.

25 jc