Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2013 r., I CZ 10/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2013 r., I CZ 10/13

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 10/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 marca 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący,

5 sprawozdawca)

6 SSN Irena Gromska-Szuster

7 SSN Agnieszka Piotrowska

8 w sprawie ze skargi M. C.

9 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 lutego 2011 r., w sprawie z wniosku T. K. przy uczestnictwie M. C. i in. ,

10 o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 14 marca 2013 r.,

12 zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

13 z dnia 28 czerwca 2012 r.,

14 oddala zażalenie i zasądza od M. C. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

15 Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r. odrzucił skargę M. C. o wznowienie postępowania w sprawie o zasiedzenie zakończonego 2

16 prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 lutego 2011 r. Podkreślił, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. M. C. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 W skardze o wznowienie postępowania jako na podstawę wznowienia wskazano nowe środki dowodowe, które nie były znane skarżącej w toku postępowania. Mają nimi być zeznania lokatorów zamieszkujących w budynku, dokument znajdujący się we władaniu jednego z nich oraz podejmowanie prób przez wnioskodawcę do nieuczciwego zachęcania świadków, aby zeznawali na jego korzyść. Sąd Okręgowy trafnie wykazał, że ta ostatnia okoliczność w ogóle nie została rozwinięta i udowodniona, a pozostałe środki dowodowe mogły być wykorzystane już w pierwotnym postępowaniu, gdyby skarżąca wykazała odpowiednią aktywność dowodową (art. 403 § 2 k.p.c.). W tej sytuacji istniała podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941

19 § 3 k.p.c.).

20 jw