Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2009 r., I CZ 1/09

Sąd
Sąd Najwyższy
Sygnatura
I CZ 1/09
Data
Forma
Postanowienie
Źródło
SAOS: System Analizy Orzeczeń Sądowych (ICM UW), dokument u źródła
Otwórz w aplikacji

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 1/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 18 lutego 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Gerard Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Irena Gromska-Szuster

6 SSN Hubert Wrzeszcz

7 w sprawie z wniosku "Z." Spółki z o.o. i "B." Spółki z o.o.

8 przy uczestnictwie "A." Spółki z o.o.

9 o wpis,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 18 lutego 2009 r.,

12 zażalenia uczestnika postępowania

13 na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

14 z dnia 6 sierpnia 2008 r., sygn. akt [...],

15 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

16 2

17 Postanowieniem z dnia 6.08.2008 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił apelację spółki „A.” wniesioną od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 20.09.2006 r. podnosząc, że wnosząca apelację nie może być uznana za uczestnika postępowania w rozumieniu art. 6261

18 § 2 k.p.c. Wniosek dotyczący wpisu w dziale

19 II księgi wieczystej KW [...] nie został złożony przez wnoszącą apelację, spółka ta nie jest również ujawniona w księdze wieczystej, jej prawa nie będą wykreślone, obciążone, jak i nie następuje ich wpis. Tym samym spółka ta nie może być uczestnikiem postępowania, a w konsekwencji nie jest legitymowana do wniesienia apelacji.

20 Od tego postanowienia spółka „A.” wniosła zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zastosowany przez Sąd Okręgowy w sprawie art. 6261

23 § 2 k.p.c. został wprowadzony ustawą z dnia

24 11.05.2001 r. o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy - Prawo o notariacie (Dz.U. Nr 13, poz. 635). Podstawowym celem tej nowelizacji było usprawnienie postępowania wieczystoksięgowego oraz jego sformalizowanie. Temu celowi służy m.in. ograniczenie kręgu podmiotów mogących uczestniczyć w tym postępowaniu. W obowiązującym stanie prawnym utrzymana została zasada, że postępowanie wieczystoksięgowe toczy się w trybie uproszczonym, według przepisów normujących postępowanie z zakresu prawa rzeczowego, o ile art. 6261

25 -62613

26 k.p.c. nie stanowią inaczej. Takie odmienne

27 uregulowanie zawarte kwestii w art. 6261

28 § 2 k.p.c., którego treść jest

29 jednoznaczna. Uczestnikami postępowania wieczystoksięgowego mogą być wyłącznie wnioskodawca, osoby, które prawo mają zostać wykreślone lub obciążone oraz osoby, na rzecz których wpis ma nastąpić. Użycie słowa „tylko” zgodnie z jego językowym rozumieniem, oznacza związanie kręgu podmiotów jedynie do wskazanych w treści przepisu. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 16.06.2004 r. I CZ 48/04 (OSNC 2005 nr 6, poz. 108) 3

30 stwierdzające, że art. 6261

31 § 2 k.p.c., jako przepis szczególny w stosunku do art.

32 510 k.p.c. reguluje wyczerpująco krąg uczestników postępowania wieczystoksięgowego. Skład orzekający pogląd ten podziela. Wnosząca zażalenie nie twierdzi, iż należy do kręgu podmiotów wymienionych wyczerpująco w art. 6261 § 2 k.p.c. i już z tego względu, nie jest legitymowana do wniesienia apelacji. Oczywiście bezprzedmiotowe jest powoływanie się na postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11.01.2001 r. V CKN 1841/00, skoro nie zostało ono wydane pod rządem art. 6261

33 § 2 k.p.c. Bez znaczenia jest też okoliczność, iż sąd I instancji błędnie zawiadomił Spółkę o wpisie i pouczył o środkach zaskarżenia. Błędne zastosowanie przepisu nie powoduje, iż wnosząca zażalenie uzyskała status uczestnika postępowania.

34 Z tych względów zażalenie należało oddalić (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku

35 z art. 3984

36 k.p.c.).

Powołane przepisy

Cytowane w

Cytowane w 2 orzeczeniach.

  1. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 2012 r., III CZP 44/12
  2. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2010 r., III CZP 45/10