Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2010 r., I CSK 558/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2010 r., I CSK 558/09

Tekst

1 Sygn. akt I CSK 558/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 kwietnia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Krzysztof Pietrzykowski

5 w sprawie z powództwa J. H.

6 przeciwko Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 kwietnia 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda

9 od wyroku Sądu Apelacyjnego

10 z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

11 odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

12 Zarzuty naruszenia prawa podniesione w niniejszej skardze sprowadzają się do ustalenia stanu faktycznego i oceny dowodów, a te okoliczności nie są dopuszczalne jako zarzuty skargi kasacyjnej (art. 3983

13 § 3 k.p.c.). Po pierwsze, zarzuca się Sądowi

14 Apelacyjnemu wadliwą interpretację niektórych postanowień umowy łączącej strony, gdy tymczasem ustalenie treści umowy należy do ustalenia stanu faktycznego. Po drugie, zarzuca się naruszenie art. 1865

15 k.p., jednakże z uzasadnienia skargi wynika, że chodzi

16 tu nie tyle o abstrakcyjnie rozumianą interpretację tego przepisu, co jego konkretne zastosowanie w niniejszej sprawie. Ponadto trudno jest wyjaśnić, jaki jest związek interpretacji powołanego przepisu z orzekaniem w tej sprawie. Skarżący w skardze kasacyjnej wyraźnie zaznacza, że zaskarża orzeczenie w całości, natomiast formułując 2

17 wniosek o uchylenie orzeczenie już nie wskazuje, czy chodzi mu o uchylenie całego orzeczenia, czy tylko jego części. Skarga zawiera wprawdzie wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, ale nie zawiera jego uzasadnienia. Sąd Apelacyjny powinien w takiej sytuacji wezwać, na podstawie art. 3986

18 § 1 k.p.c., do uzupełnienia braku w postaci

19 uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Skoro jednak tego nie uczynił, a treść skargi nie uzasadnia celowości zwracania jej Sądowi Apelacyjnemu do uzupełnienia tego braku, trzeba stwierdzić, że skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w ogóle nie odwołuje się do okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1

20 k.p.c.

21 Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 3986

22 § 3 w związku z § 2 i

23 art. 3983

24 § 3 k.p.c.