Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 lutego 2008 r., I CSK 505/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 lutego 2008 r., I CSK 505/07

Tekst

1 Sygn. akt I CSK 505/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 29 lutego 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 w sprawie z powództwa E. K.

6 przeciwko A. K., J. P. i A. P.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 lutego 2008 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda

9 od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt I ACa (…), odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

10 Określone w art. 3984

11 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

12 kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1

13 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

14 We wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 listopada 2006 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania stanowiący element konstrukcyjny tego środka prawnego, oparty został na przesłance oczywistości skargi 2

15 kasacyjnej oraz występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3984 § 1

16 pkt 3 w zw. z art. 3989

17 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.).

18 W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989

19 § 1 pkt 4 k.p.c. nie

20 wystarczy – jak to uczynił autor skargi – zawrzeć w treści skargi stwierdzenia, że jest ona oczywiście uzasadniona, lecz należy wykazać tę oczywistość przez odwołanie się do takiej argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżony wyrok wydany został z oczywistym naruszeniem prawa. Skarżący poza uzasadnieniem podstaw kasacyjnych, na których oparł skargę, tej wymaganej oczywistości nie uzasadnił. Skarga nie spełnia więc wymagania, o którym mowa w art. 3989

21 § 1 pkt 4 k.p.c.

22 W przypadku gdy skarżący twierdzi, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, obciąża go obowiązek sformułowaniu tego zagadnienia i wskazania argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11). Autor skargi kasacyjnej poza stwierdzeniem, że zachodzi potrzeba określenia właściwego czasu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, jaka miała miejsce w stanie faktycznym sprawy, nie przeprowadził wywodu prawnego, który miałby cechy istotnego zagadnienia prawnego. Skoro więc skarga zawiera tylko pozór wymagania określonego w art. 3984

23 § 1 pkt 3 k.p.c. należało orzec, jak w sentencji (art.

24 3986

25 § 3 k.p.c.).