Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2008 r., I CSK 493/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2008 r., I CSK 493/07

Tekst

1 Sygn. akt I CSK 493/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 lutego 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Grzegorz Misiurek

5 w sprawie z powództwa „C.(...)” Spółki z o.o. w W.

6 przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń „C.(...)” S.A. w W., obecnie „C.(...)” Towarzystwu Ubezpieczeń S.A. V.(...) z siedzibą w W.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lutego 2008 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

9 od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt V Ca (…), odrzuca skargę kasacyjną i oddala wniosek pozwanej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

10 Zgodnie z art. 3982

11 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych.

12 W rozpoznawanej sprawie powodowa spółka domagała się od pozwanego ubezpieczyciela odszkodowania z tytułu kradzieży pojazdu objętego umową ubezpieczenia autocasco, wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej. Sprawa ta ma więc niewątpliwie charakter sprawy gospodarczej (art. 4791 § 1 k.p.c.). Takiego jej charakteru nie zmienia fakt, że rozpoznana ona została przez sąd cywilny z pominięciem przepisów o postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych.

13 2

14 W skardze kasacyjnej powód określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 61.922 zł, a więc niższą od wymaganej dla dopuszczalności tego środka zaskarżenia w sprawach gospodarczych. Skarga ta podlegał zatem odrzuceniu.

15 W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany ubezpieczyciel nie dostrzegł tej okoliczności, domagając się oddalenia skargi, stąd też zawarty w niej wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie. Z tych też względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. orzekł, jak

16 w sentencji.