Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 2026 r., I CSK 460/25

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 2026 r., I CSK 460/25

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 25 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

3 SSN Marcin Trzebiatowski

4 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 25 sierpnia 2026 r. w Warszawie zażalenia J.W. na postanowienie Sądu Najwyższego

5 29 kwietnia 2026 r., I CSK 460/25

6 w sprawie z powództwa Skarbu Państwa – […]

7 przeciwko J.W. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną, odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

8 Postanowieniem z 29 kwietnia 2026 r. w sprawie z powództwa Skarbu Państwa – […] o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną, Sąd Najwyższym odrzucił skargę kasacyjną pozwanej wniesioną od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 15 października 2024 r.

9 Od powyższego rozstrzygnięcia zażalenie wniosła pozwana. Skarżąca nie sformułowała żadnego konkretnego zarzutu naruszenia (przepisów postępowania ani prawa materialnego). Mimo to wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

10 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

11 Zażalenie podlega odrzuceniu.

12 Najpierw należy podkreślić, że Sąd Najwyższy nie funkcjonuje w strukturze organizacyjnej sądownictwa powszechnego, lecz powołany jest do sprawowania nadzoru judykacyjnego nad orzecznictwem sądów powszechnych (postanowienie SN z 23 marca 2022 r., III CZ 16/22). Zażalenie do tego Sądu przysługuje jedynie w przypadkach wskazanych w art. 394¹ k.p.c., tj. na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Katalog postanowień zaskarżalnych do Sądu Najwyższego jest zamknięty i nie obejmuje zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego, co oznacza, że takie zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (m.in. postanowienia SN: z 2 września 2020 r., V CO 96/20 oraz z 10 marca 2022 r., III CZ 15/22). Ponadto na marginesie należy zaznaczyć, że przedmiotowa skarga kasacyjna – niezależnie od powyższej niedopuszczalności – podlegałaby odrzuceniu z innych jeszcze przyczyn, i to nawet kilku. Po pierwsze, skarga ta jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek konkretnych zarzutów, co już przemawiałoby za jej odrzuceniem (argument z art. 398⁴ § 1 pkt 2 w zw. z art. 398³ § 1 k.p.c.). Po drugie, w świetle uzasadnienia tej skargi praktycznie jedyne, co miałoby uzasadniać jej uwzględnienie, a ściślej, przyjęcie w ogóle skargi kasacyjnej do rozpoznania (co do której odmówiono takiego przyjęcia zaskarżonym postanowieniem), miałaby być potrzeba dokładnej analizy okoliczności faktycznych niniejszej sprawy oraz jej materiału dowodowego i w wyniku tego weryfikacji ustaleń faktycznych i oceny tego materiału dokonanych przez Sąd Apelacyjny, które – w ocenie skarżącej – były niewłaściwe. Wobec jednak wyłącznie z podstaw kasacyjnych zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 398³ § 3 k.p.c.) tak uzasadniana skarga tym bardziej więc zasługiwałaby na odrzucenie.

13 Z tych względów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 394¹ § 3 w zw. z art. 398²¹ i 398⁶ § 3 k.p.c.