Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 2026 r., I CSK 1921/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 2026 r., I CSK 1921/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 30 lipca 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

3 SSN Dariusz Dończyk

4 na posiedzeniu niejawnym 30 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa B.S. i M.S. przeciwko Bankowi w W. o zapłatę i ustalenie, na skutek skargi kasacyjnej Banku w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 lutego 2026 r., I ACa 2888/22,

1. umarza postępowanie kasacyjne;

2. znosi wzajemnie koszty postępowania kasacyjnego;

3. przekazuje wniosek pozwanego o zwrot opłaty uiszczonej od skargi kasacyjnej do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach.

Uzasadnienie

8 Pozwany Bank w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 lutego 2026 r. (sygn. akt I ACa 2888/22), wydanego w sprawie z powództwa B.S. i M.S. o zapłatę i ustalenie. Pismem procesowym z 19 maja 2026 r. pełnomocnik pozwanego cofnął skargę kasacyjną, wskazując, że nastąpiło to w związku z zawartym przez strony procesu porozumieniem. Jednocześnie wniósł o umorzenie postępowania kasacyjnego, wzajemne zniesienie jego kosztów pomiędzy stronami oraz o zwrot uiszczonej opłaty od skargi. Do pisma dołączono odpis pełnomocnictwa obejmujący umocowanie do dokonania tej czynności wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej oraz 5 odpisów pisma wraz z załącznikiem.

9 W piśmie procesowym z 3 lipca 2026 r. pełnomocnik powodów, powołując się na zawarte przez strony porozumienie oraz cofnięcie skargi kasacyjnej przez pozwanego pismem z 19 maja 2026 r., cofnął zawarty w pkt 2 petitum odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego, w tym zasądzenie od pozwanego na rzecz strony powodowej kosztów tego postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, i wniósł o wzajemne zniesienie kosztów postępowania kasacyjnego pomiędzy stronami. Po doręczeniu przez Sąd Najwyższy odpisu pisma pozwanego z 19 maja 2026 r. o cofnięciu skargi kasacyjnej wraz z odpisem pełnomocnictwa i dowodem uiszczenia opłaty pełnomocnik powodów w piśmie z 17 lipca 2026 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z 3 lipca 2026 r.

10 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

11 W związku ze złożeniem skutecznego oświadczenia o cofnięciu skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy umorzył postępowanie kasacyjne na podstawie art. 391 § 2 w zw. z art. 398²¹ k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest czynnością procesową, która wiąże sąd i nie podlega jego następczej kontroli. Dokonanie tej czynności skutkuje koniecznością umorzenia postępowania (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 3 września 1998 r., I CKN 820/97; z 14 czerwca 2017 r., I CSK 520/16 oraz z 9 października 2013 r., V CSK 444/12).

12 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 104 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 oraz art. 398²¹ k.p.c., uwzględniając zgodne wnioski stron o wzajemne zniesienie kosztów tego postępowania. Cofnięcie skargi kasacyjnej nastąpiło w związku z zawartym przez strony porozumieniem, na które powołał się pozwany w piśmie z 19 maja 2026 r. Zarówno pozwany w tym piśmie, jak i powodowie w pismach z 3 oraz 17 lipca 2026 r., wnieśli o wzajemne zniesienie kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z art. 104 k.p.c., znajdującym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c., koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie postanowiły inaczej. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie również w przypadku zawarcia przez strony porozumienia pozasądowego prowadzącego do zakończenia sporu sądowego (por.

13 postanowienia Sądu Najwyższego: z 11 grudnia 2024 r., II CSKP 568/23, z 28 sierpnia 2025 r., II CSKP 240/23 oraz z 23 października 2025 r., I CSK 2266/24, z 26 lutego 2026 r., I CSK 3357/25). Okoliczności sprawy uzasadniały zatem wzajemne zniesienie kosztów postępowania kasacyjnego.

14 W zakresie wniosku pozwanego o zwrot uiszczonej opłaty od skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy uznał, że właściwy do jego rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Katowicach, ponieważ to ten Sąd pobrał opłatę, co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu jej uiszczenia pochodzącego z Oddziału Finansowego tego Sądu (k. 334). W konsekwencji przekazał wniosek o zwrot opłaty do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach, stosownie do art. 200 § 1⁴ w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz art. 80a w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1228).