Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 2026 r., I CSK 1258/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 2026 r., I CSK 1258/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 27 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

3 SSN Mariusz Załucki

4 na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa I.B., M.B., D.K. przeciwko Bank w W. o zapłatę i ustalenie, na skutek skargi kasacyjnej I.B., M.B., D.K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 listopada 2025 r., VIII ACa 2076/25,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powodów na rzecz pozwanego kwotę 5 400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia powodom do dnia zapłaty.

Uzasadnienie

7 Powodowie I.B., M.B. i D.K. wywiedli skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 listopada 2025 r., wydanego w sprawie przeciwko Bank z siedzibą w W. o zapłatę i ustalenie.

8 W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powodowie wskazali, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd przyjął, iż powodowie nie wykazali zapłaty na rzecz pozwanego kwoty 101 727,93 zł oraz 75 833 CHF, pomimo że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika wysokość ich roszczenia.

9 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

10 W celu wykazania przesłanki oczywistej zasadności należy wykazać, że zachodzi niewątpliwa, widoczna bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje zatem samo, nawet oczywiste, naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023 r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23).

11 Skarżący nie uczynili zadość temu wymaganiu z dwóch przyczyn.

12 Po pierwsze, niektóre twierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie odpowiadają elementom ustalonego stanu faktycznego bądź dokumentom zebranym w aktach sprawy, do których powodowie załączyli jedynie matematyczne wyliczenie własne uiszczonych kwot bez poparcia go dowodami faktycznej zapłaty. Następnie (k. 335) sformułowali wniosek o zakwalifikowanie ww. wyliczeń jako dowodu w sprawie, w kolejnych pismach powodowie dołączyli kolejne wyliczenie prywatne oraz oświadczenie banku o uruchomieniu kredytu. Po dalszej wymianie pism, przedstawili w toku postępowania dokument bankowy zawierający historię transakcji dokonywanych przez nich we frankach szwajcarskich (k. 542), natomiast analogiczny dokument zawierający transakcje złotówkowe został dołączony dopiero wraz ze skargą kasacyjną, a zatem po zakończeniu postępowania przed sądami powszechnymi. Co więcej, wśród załączników do pozwu nie wymieniono, ani nie załączono faktycznie zaświadczenia banku, na które powodowie powołują się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W końcu nie sposób podzielić argumentu skarżących, iż wysokość ich roszczenia jest faktem przyznanym, a przynajmniej nigdy nie kwestionowanym przez stronę pozwaną, skoro począwszy od pierwszego pisma procesowego pozwany wskazywał na prywatny charakter załączonych wyliczeń, zaś w postępowaniu apelacyjnym podnosił zarzut niewłaściwego wyliczenia wartości przedmiotu sporu.

13 Druga przyczyna, dla której przedstawione uzasadnienie nie może doprowadzić do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ma charakter generalny i systemowy. Postępowanie kasacyjne nie stanowi bowiem trzeciej instancji sądowej w sprawach cywilnych. Sąd Najwyższy działa wyłącznie jako sąd prawa, rozstrzygający nowe, precedensowe problemy jurydyczne oraz dbający o jednolitość orzecznictwa. Z tej przyczyny ustawodawca ograniczył kognicję Sądu Najwyższego, wyłączając z jej zakresu kwestie dotyczące ustalania stanu faktycznego sprawy oraz oceny dowodów (art. 398³ § 3 i art. 398¹³ § 2 k.p.c.). Ponieważ wywód uzasadniający potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania został w całości oparty na argumentacji dotyczącej oceny dowodów, nie mógł stanowić przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania.

14 Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postepowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.