Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2013 r., I CO 20/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2013 r., I CO 20/13

Tekst

1 Sygn. akt I CO 20/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 4 lipca 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Mirosław Bączyk

6 SSN Wojciech Katner

7 w sprawie skargi Z. K. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2009 r., sygn. akt I CSK 491/08, w sprawie z powództwa Z. K.

8 przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa o zapłatę,

9 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2013 r., skargę odrzuca.

10 2

Uzasadnienie

11 W dniu 3 czerwca 2013 r. pełnomocnik powoda Z. K., radca prawny A. G. wniosła do Sądu Najwyższego o wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2009 r., I CSK 491/08, którym odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jak wydaje się wynikać z treści zgłoszonego w piśmie żądania, stanowi ono skargę o wznowienie postępowania.

12 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 Skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, przysługującym stronie w ściśle określonych przepisami sytuacjach. Ponadto skarga musi spełniać konieczne wymagania formalne przewidziane dla tego nadzwyczajnego środka, a także być wniesiona w określonym terminie.

14 Wymagania właściwe dla skargi o wznowienie postępowania zawiera art. 409 k.p.c. W myśl tego przepisu skarga o wznowienie powinna czynić zadość warunkom pozwu oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Skarga złożona przez radcę prawnego A. G. tych wymagań nie spełnia. Brak jest w skardze wskazania podstawy wznowienia, jej uzasadnienia, a także okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Powyższego nie sposób także wywieść z obszernego uzasadnienia wniesionej skargi.

15 Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 409 k.p.c., skargę należało odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji.