Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2009 r., I CNP 9/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2009 r., I CNP 9/09

Tekst

1 Sygn. akt I CNP 9/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 9 kwietnia 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 w sprawie ze skargi Banku B. S.A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W.

6 z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie ze skargi W.W. AB

7 przy uczestnictwie Banku B. S.A.

8 na czynności komornika,

9 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2009 r., odrzuca skargę oraz zasądza od Banku B. S.A. na rzecz W.W.

10 AB kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą.

Uzasadnienie

11 2

12 Wniesiona w imieniu Banku B. S.A. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 października 2006 r. sprostowanego postanowieniem z dnia 27 października 2006 r. podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn:

13 Przede wszystkim należy wskazać, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1 – 6

14 k.p.c., powinna zawierać między innymi uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt

15 4 k.p.c.).

16 Skarga będąca przedmiotem badania nie spełnia tego wymagania, bowiem w jej treści nie są zawarte jakiekolwiek wywody prowadzące do uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia. Ponadto wskazać trzeba, że zgodnie z art. 4245

17 § 1 pkt 5 k.p.c. skarga

18 powinna zawierać „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe”. Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Również ten warunek nie został przez skarżącego spełniony, bowiem treść skargi ogranicza się w tym zakresie jedynie do stwierdzenia, że skarżący nie mógł skorzystać z przysługujących mu środków zaskarżenia, a zmiana lub uchylenie skarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie jest możliwa.

19 Skarga nie spełnia także wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c.,

20 ponieważ nie określa granic zaskarżenia orzeczenia od którego została wniesiona. Tego braku nie sanuje zawarte w ramach wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt

21 6 k.p.c. stwierdzenie że „orzeczenie jest w całości niezgodne z prawem”. Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1

22 k.p.c.).