Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2008 r., I CNP 73/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2008 r., I CNP 73/08

Tekst

1 Sygn. akt I CNP 73/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 24 października 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 w sprawie ze skargi S. K., R. G., I. G., B. R. i E. T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt V Cz (…), wydanego w sprawie ze skargi S. K., R. G., I. G., B. R. i E. T. o wznowienie postępowania, zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia 22 kwietnia 1983r., sygn. akt I Ns (…), w sprawie z wniosku E. M. następcy prawnego E. D.

6 przy uczestnictwie R. S.

7 o zniesienie współwłasności,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 października 2008 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie

9 Wniesiona przez S. K. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 maja 2008 r.

10 podlegała odrzuceniu z następującej przyczyny.

11 Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245

12 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245

13 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego 2

14 orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.

15 Należy podkreślić, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną lub skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności orzeczenia (Zob. T. Ereciński w: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Część pierwsza - Postępowanie rozpoznawcze, Część druga – Postępowanie zabezpieczające, wyd. 2, tom 2, red. T. Ereciński, Warszawa 2007, s. 327). Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245

16 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi

17 „wykazać” (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić.

18 Zawarte w punkcie III niniejszej skargi stwierdzenia nie mogą być uznane za prawidłowe (wystarczające) wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1 pkt 5

19 k.p.c.

20 Skarga dotknięta wskazanym brakiem podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).