Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2007 r., I CNP 42/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2007 r., I CNP 42/07

Tekst

1 Sygn. akt I CNP 42/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 czerwca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Tadeusz Wiśniewski

5 w sprawie skargi M. G. i W. G.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K.

7 z dnia 14 czerwca 2006 r., wydanego w sprawie

8 z wniosku M. W.

9 przy uczestnictwie M. G. i W. G.

10 o ustanowienie drogi koniecznej,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 czerwca 2007 r., odrzuca skargę.

12 2

Uzasadnienie

13 Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2006 r. Sąd Rejonowy w K.

14 uwzględniając wniosek wnioskodawcy M. W. ustanowił służebność drogową przejazdu i przechodu, obciążającą nieruchomość będącą własnością uczestników postępowania M. i W. G.

15 W związku ze wskazanym postanowieniem Sądu Rejonowego wymienieni uczestnicy postępowania wnieśli o stwierdzenie jego niezgodności z prawem. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

16 W myśl art. 871

17 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

18 obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Przymus adwokacko-radcowski jest wyłączony jedynie w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871

19 § 2 k.p.c.), a ponadto gdy zastępstwo

20 procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa (art. 871

21 § 3 k.p.c.). Przymus adwokacko-radcowski - z wyjątkiem wymienionych wyżej postępowań wpadkowych - obowiązuje w każdym postępowaniu, w tym również w postępowaniu wywołanym skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Przedmiotowa skarga sporządzona i wniesiona została osobiście przez uczestników postępowania, a zatem bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Z tego względu Sąd Najwyższy odrzucił skargę jako niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).

22 jc