Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2012 r., I CNP 41/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2012 r., I CNP 41/11

Tekst

1 Sygn. akt I CNP 41/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 9 lutego 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Iwona Koper

5 w sprawie ze skargi A. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego

6 z dnia 17 listopada 2009 r., wydanego w sprawie

7 z powództwa P. Z.

8 przeciwko A. B.

9 o zapłatę,

10 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 lutego 2012 r., odrzuca skargę.

11 2

Uzasadnienie

12 Wyrokiem z dnia 17 listopada 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanego A. B. od wyroku Sądu Okręgowego uwzględniającego powództwo o zapłatę.

13 Powyższe wyrok pozwany zaskarżył skargą o stwierdzenie jego niezgodności z prawem. Skargę oparł na podstawie naruszenia art. 214 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 5 k.p.c., wskazując na niezgodność zaskarżonego wyroku z tymi przepisami. W wypełnieniu wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

14 wskazał, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe; brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, ponadto zaskarżony wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną, nie może też być pozbawiony wykonalności w drodze powództwa przeciwegzekucyjnego.

15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

16 Zgodnie z brzmieniem art. 4245

17 pkt 5 k.p.c. obowiązkiem wnoszącego

18 skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie jest wykazanie, a nie jedynie wskazanie, że jego wzruszenie w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżący powinien więc dowieźć istnienia tej przesłanki w drodze należycie uzasadnionego wywodu prawnego.

19 Uzasadnienie wniesionej przez pozwanego skargi nie spełnia tych wymogów, a twierdzenie skarżącego, że od zaskarżonego wyroku nie przysługiwały mu jakiekolwiek inne środki zaskarżenia jest chybiony.

20 Przytoczona w obecnej skardze podstawa w postaci naruszenia, ze skutkiem określonym w art. 379 pkt 5 k.p.c., prawa do obrony pozwanego w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym, które była następstwem jego niezawiadomienia o terminie rozprawy apelacyjnej i trwało do uprawomocnienia się wyroku tego Sądu, odpowiada bowiem określonej w art. 401 pkt 2 podstawie wznowienia postępowania w postaci pozbawienia strony możności działania.

21 3

22 W tym stanie rzeczy, gdy istniała podstawa wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego, a co za tym idzie zmiana zaskarżonego orzeczenia w tej drodze była możliwa, wniesiona obecnie skarga podlegała odrzuceniu stosownie do art. 4248

23 § 2.

24 jw