Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2007 r., I CNP 33/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2007 r., I CNP 33/07

Tekst

1 Sygn. akt I CNP 33/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 maja 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Tadeusz Wiśniewski

5 w sprawie ze skargi J.K.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 października 2005 r., sygn. akt [...],

7 wydanego w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "S."

8 przeciwko J.K.

9 o zapłatę

10 i z powództwa wzajemnego J. K.

11 przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "S."

12 o zapłatę,

13 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2007 r., odrzuca skargę.

14 2

Uzasadnienie

15 Wyrokiem z dnia 21 października 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanego-powoda wzajemnego J.K. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 marca 2003 r.

16 W związku ze wskazanym wyrokiem Sądu Apelacyjnego skarżący wniósł o stwierdzenie jego niezgodności z prawem.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 W myśl art. 871

19 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

20 obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Przymus adwokacko-radcowski jest wyłączony jedynie w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871

21 § 2 k.p.c.), a ponadto gdy zastępstwo

22 procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa (art. 871

23 § 3 k.p.c.). Przymus adwokacko-radcowski obowiązuje w każdym postępowaniu, z wyjątkiem wymienionych postępowań wpadkowych, w tym również w postępowaniu wywołanym skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Przedmiotowa skarga sporządzona i wniesiona została osobiście przez pozwanego-powoda wzajemnego, a zatem bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Z tego względu Sąd Najwyższy odrzucił skargę jako niedopuszczalną (art. 4248

24 § 1 k.p.c.).