Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2010 r., I CNP 32/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2010 r., I CNP 32/10

Tekst

1 Sygn. akt I CNP 32/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 17 listopada 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Krzysztof Pietrzykowski

5 w sprawie ze skargi B. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VI ACa (…), wydanego w sprawie z powództwa B. M.

6 przeciwko J. M.

7 o rozwód,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2010 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie

9 Artykuł 4241

10 § 1 k.p.c. dopuszcza wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jedynie wówczas, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej wskazuje wprawdzie, że wydanie kwestionowanego wyroku wyrządziło szkodę na osobie powódki w postaci rozstroju zdrowia powodującego konieczność leczenia się w przychodni zdrowia psychicznego, trzeba jednak podkreślić, że z akt sprawy wynika, iż powódka już wcześniej, przed wydaniem orzeczenia, cierpiała z powodu stanów depresyjnych. Trudno zatem uznać, a już zdecydowanie nie wynika to ze skargi, jakoby nastąpiło pogorszenie jej stanu zdrowia wskutek wydania rzeczonego wyroku. Zgodnie zaś z art. 4245

11 § 1 pkt 4 k.p.c., jednym z wymagań formalnych skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest uprawdopodobnienie w skardze, że przez 2

12 wydanie kwestionowanego orzeczenia doszło do wyrządzenia szkody. Chociaż oczywiście uprawdopodobnienie jest wymaganiem znacznie łagodniejszym od udowodnienia, to jednak jego spełnienie nie może sprowadzać się do stwierdzenia, że kwestionowane orzeczenie wyrządziło szkodę w postaci rozstroju zdrowia powódki, zmuszając ją do leczenia w poradni zdrowia psychicznego. Na okoliczność tę nie wskazano w skardze żadnych dowodów. Nie ma również żadnych dowodów co do tego, że konieczność leczenia wynikała właśnie z wydania kwestionowanego orzeczenia. Nie ma w konsekwencji żadnych przesłanek, które mogłyby pozwolić na określenie rozmiaru doznanej szkody. W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że skarga nie spełnia wymagania uprawdopodobnienia doznania przez skarżącą szkody wskutek wydania kwestionowanego orzeczenia, a zatem zasługuje na odrzucenie.