Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2007 r., I CNP 32/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2007 r., I CNP 32/07

Tekst

1 Sygn. akt I CNP 32/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 maja 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Tadeusz Wiśniewski

5 w sprawie ze skargi J.K.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie

7 ze skargi J.K. o wznowienie postępowania

8 w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "S."

9 przeciwko J.K. o zapłatę

10 i z powództwa wzajemnego J.K.

11 przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "S."

12 o zapłatę, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 21 października 2005 r., sygn. akt [...], na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2007 r., odrzuca skargę.

13 2

Uzasadnienie

14 Postanowieniem z dnia 11 maja 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę pozwanego-powoda wzajemnego J.K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 21 października 2005 r.

15 W związku ze wskazanym postanowieniem Sądu Apelacyjnego skarżący wniósł o stwierdzenie jego niezgodności z prawem.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 W myśl art. 871

18 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Przymus adwokacko-radcowski jest wyłączony jedynie w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871

19 § 2 k.p.c.), a ponadto gdy zastępstwo

20 procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa (art. 871

21 § 3 k.p.c.). Przymus adwokacko-radcowski obowiązuje w każdym postępowaniu, z wyjątkiem wymienionych postępowań wpadkowych, w tym również w postępowaniu wywołanym skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Przedmiotowa skarga sporządzona i wniesiona została osobiście przez pozwanego-powoda wzajemnego, a zatem bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Z tego względu Sąd Najwyższy odrzucił skargę jako niedopuszczalną (art. 4248

22 § 1 k.p.c.).