Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2009 r., I CNP 17/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2009 r., I CNP 17/09

Tekst

1 Sygn. akt I CNP 17/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 11 marca 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Tadeusz Wiśniewski

5 w sprawie skargi R.J. Prezesa Zarządu Spółki z o.o. w upadłości (reprezentanta upadłego) o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt [...], wydanego w postępowaniu upadłościowym Spółki z o.o.

6 w przedmiocie zażalenia reprezentanta upadłego z dnia 26 września 2005 r. na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 9 września 2005 r., przy udziale Syndyka masy upadłości Spółki z o.o.

7 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2009 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie

8 Zgodnie z art. 871

9 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

10 obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych (tzw. przymus adwokacko-radcowski). Tymczasem skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w W., opisanego bliżej w części 2

11 wstępnej postanowienia, złożył Prezes Zarządu skarżącej spółki, a zatem osoba nie mająca w tym zakresie zdolności postulacyjnej. Wobec takiego stanu rzeczy, skarga ta jako wniesiona z naruszeniem art. 871

12 § 1 k.p.c. podlegała odrzuceniu i

13 Sąd Rejonowy nie powinien w ogóle nadawać jej biegu procesowego (art. 4246 § 3

14 k.p.c.). Skoro jednak została ona przedstawiona Sądowi Najwyższemu, to należało orzec, jak w sentencji (art. 3986

15 § 3 w zw. z art. 42412

16 k.p.c.).